ในที่สุด หลังจากที่ Lu You และคนอื่นๆ จากไป Lin Muyu และ Qin Yin ก็เดินเตร่ไปรอบๆ ขอบของป่าหินโมโนลิธของ Heavenly Tome และหลงทางไปหลายครั้ง ป่าทั้งหมดนั้นเหมือนกับอาร์เรย์ลึกขนาดใหญ่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังเดินไปในทิศทางเดียวกัน แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็จะกลับไปยังจุดเริ่มต้น ซึ่งทำให้พวกเขาหงุดหงิด
“ระวัง.”
หลังจากพลบค่ำลง ฉินหยินก็ดึงแขนของหลินมู่หยูขึ้นมาทันใด พวกเขาสัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนของพื้นดินตรงหน้า เบฮีมอธสูงห้าเมตรเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้พิทักษ์ของขอบป่าโมโนลิธของตำราสวรรค์ ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าทั้งสองยังไม่ได้เข้าไปในป่าอย่างแท้จริง
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” หลิน มู่หยูขมวดคิ้ว “ดูเหมือนว่าเราจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว เราเดินเตร่ไปมาที่นี่ตั้งแต่บ่ายแล้ว”
ฉินหยินมองไปยังแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังตกบนขอบฟ้าแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่หยู ไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้ารู้สึกได้ถึงแสงจ้าขนาดใหญ่ที่ฉายลงมาใต้เท้าของพวกเรา บางทีมันอาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากแสงแดดก็ได้ เมื่อตกกลางคืนแล้ว เราก็ลองอีกครั้งก็ได้”
“มิน”
ฉินหยินมีความเชี่ยวชาญด้านกฎแห่งแสง ดังนั้นเธอจึงไวต่อพลังงานแสงมากกว่าหลินมู่หยูโดยธรรมชาติ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงมองเห็นผ่านอาร์เรย์แสงได้ชัดเจน แต่หลินมู่หยูทำไม่ได้
ทั้งสองคนต้อนม้าศึกไปด้านข้างแล้วจุดไฟเพื่อทำอาหาร เนื่องจากพวกเขาทำหม้อเหล็กหาย พวกเขา
