าของเขาเท่านั้น ข้าพเจ้าไม่คาดคิดว่าจะได้พบท่านที่นี่ ท่าน… นายน้อย ท่านไม่ได้บอกว่าท่านเป็นนักล่าหรือ”
“อ๋อ?” หลิน มู่หยูรีบตอบ “ใช่ ครอบครัวของฉันยากจน ฉันเป็นทั้งนักล่าและยามในเวลาเดียวกัน”
“ผมเข้าใจแล้ว” ลู่โหยวกล่าวชื่นชม “ความกตัญญูกตเวทีเป็นคุณธรรมที่สำคัญที่สุดในบรรดาคุณธรรมทั้งหมด คุณชายหลินหยานซ่อนความสามารถของเขาไว้เป็นอย่างดี คุณเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับเราในการเรียนรู้”
ฉินหยินพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ เธอรู้สึกว่าทั้งสองคนไร้ยางอาย คนหนึ่งพยายามประจบประแจงเธออย่างเต็มที่ ในขณะที่อีกคนพยายามพูดจาไร้สาระอย่างสุดความสามารถ
จางเหล่าซื่อถือขวานรบและเร่งม้าให้ตามหลังอย่างโกรธจัด เขาบ่นพึมพำกับคนรับใช้ข้าง ๆ “เขาเป็นเพียงเด็กเกเรที่ชนะด้วยเล่ห์เหลี่ยม ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมคุณชายถึงชื่นชมเขาขนาดนั้น ฮึ่ม เมื่อเราพบกับสัตว์วิญญาณจริงๆ ในภายหลัง ฉันอยากเห็นว่าหน้ากากของเด็กเกเรคนนี้จะถูกเปิดเผยอย่างไร”
คนรับใช้ทุกคนต่างก็เห็นด้วย “ใช่แล้ว มาดูกันดีกว่าว่าเขามีความสามารถจริงหรือไม่ และเขายังคงโอ้อวดอยู่!”
–
ไม่ไกลข้างหน้า หิมะบนพื้นดินเริ่มลดลง อีกสิบกิโลเมตร มีต้นไม้เขียวขจีขึ้นรอบๆ พวกเขา ใบไม้เริ่มออกผล และผลไม้เริ่มออกผลตามพุ่มไม้ อีกสิบกิโลเมตร บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยบรรยากาศของฤดูใบไม้ผลิ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ฤดูหนาวครึ่งๆ กลางๆ เลย
“ถึงจะเป็นฤดูหนาว แต่ที่นี่อบอุ่น
