ากรู้ว่ามันรู้หรือเปล่า”
“ใช่!”
ทหารสองนายจากค่ายทหารหลงตานก้าวไปข้างหน้าและคว้าแขนของชายอ้วน ทันใดนั้น ใบหน้าของชายอ้วนก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน กางเกงของเขาเปียกทันที เขาคุกเข่าลงบนพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือกและร้องขอความเมตตา “ผู้บัญชาการหยู ฉันรู้ … ฉันรู้ … เมื่อคืนนี้ หัวหน้าของบ้านจี้ ท่านจี้จ่าว ไปที่โกดังและหยิบตัวอ่อนอาวุธมาหนึ่งชุด ฉันไม่กล้าถามมากเกินไป … “
“จี้จ่าว?”
สีหน้าของเฟิงจี้ซิงเปลี่ยนไปอย่างเย็นชา “จี้จ่าวอยู่ไหน ออกมา!”
ท่ามกลางฝูงชน ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าซีดเผือกเดินออกมาอย่างช้าๆ และคุกเข่าลงบนพื้น เขาสวมชุดคลุมหนังหรูหราและผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวแล้ว เขายิ้มให้หลินมู่หยูและเฟิงจี้ซิงและพูดว่า “อย่าสืบหาต่ออีก ฉันทำ ฉันขายหนังสือจิตวิญญาณเก้าเล่มและหนังสือท้องถิ่นสามเล่มเพียงเพื่อหาเงินมาใช้จ่าย”
หลิน มู่หยูอดหัวเราะไม่ได้ “เงิน? คุณได้เงินมาเท่าไหร่จากตัวอ่อนอาวุธพวกนี้?”
“พวกเขาอยู่ที่นี่กันหมดทุกคน…”
จี้จ่าวหยิบธนบัตรทองคำออกมาจากกระเป๋าและโยนลงไปในหิมะ ธนบัตรแต่ละใบมีมูลค่า 100,000 เหรียญทอง จากที่ดูแล้วน่าจะมีอย่างน้อย 10,000,000 เหรียญทอง แคว้นอี้เหอร่ำรวยมาก พวกเขาเต็มใจที่จะจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อหนังสือสวรรค์เหล่านี้
ด้านข้าง ใบหน้าของจี้หลินซีดเซียว เขาเอามือประกบกันแล้วโค้งคำนับหลินมู่หยูและเฟิงจี้ซิง “แม่ทัพ…จี้จ่าวเป็นลูกพี
