า Luo Lan ได้ฝึกฝนจิตใจของเธอจริง ๆ เธอคงได้ฝึกจนกลายเป็นพระเจ้าและท่องไปในสวรรค์แล้ว… …
อีกสองวันผ่านไป และหลังจากรวมเป็นเวลาห้าวัน ผู้ป่วยโรคหินเกรอสซิสที่เคยเร่ร่อนอย่างไร้จุดหมายในหุบเขาก็ได้มารวมตัวกันทั้งหมด หลายคนในนั้นส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนพระอาทิตย์ตกกลุ่มผู้ป่วย Stonecrosis ที่หายดีส่วนใหญ่ได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกันขณะเดินรอบทะเลสาบ
“พวกเขาพยายามทำอะไรอยู่?” ฝ่ามือของไป่หยินกดลงบนด้ามดาบของเขา
“อย่าตื่นเต้น” หลินมู่หยูยื่นมือออกไปและกดที่ฝักดาบของเขา “โรคหินในคนเหล่านี้ได้ถูกรักษาแล้ว” พวกเขาไม่ใช่ภัยคุกคามต่อเราอีกต่อไปแล้ว อย่าทำร้ายพวกเขา
“ครับ ผู้บัญชาการ!”
ในขณะนี้ กลุ่มผู้ป่วยที่เพิ่งหายจากโรคหินตกห่างกันไม่ถึงสิบเมตร ชายชราที่ดูเหมือนจะมีอายุประมาณหกสิบปี เดินเข้ามาอย่างยากลำบากโดยมีเด็กสาวในชุดธรรมดาคอยช่วยเหลือ ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาเต็มไปด้วยความกตัญญูเมื่อเขาพูดว่า “ทุกคน …” พวกท่านนักดาบหนุ่ม ขอถามหน่อยได้ไหมว่าเป็นพวกท่านที่รักษาพวกเราด้วยกลิ่นของยาต้มหรือไม่?
หลินมู่ยู่เดินไปข้างหน้าและยกกำปั้นขึ้นด้วยความเคารพ “ครับ ท่านลุง” มันเกิด Stonecrosis ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?
“ประมาณ… ประมาณสามร้อยปี…” ชายชราหลั่งน้ำตาออกมาทันที “พ่อและปู่ของพวกเราทุกคนตายจากเงื้อมมือของสโตนโครซิส มีเพียงไม่กี่คนในหมู่บ้านที่สามารถมีชีวิตอยู่ได้เกิน 50 ปี วีรบุรุษหนุ่ม เจ้าค
