างกายของเขายังคงเปลี่ยนขนาดอยู่ตลอดเวลา และในพริบตาเดียว เขาดูเหมือนจะปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมด เบื้องหลังร่างกายของเขามีมังกรศักดิ์สิทธิ์สีเขียวอ่อนที่กำลังกลืนเมฆและพ่นหมอกออกมา ดวงตาสีดำของชายชราส่องแสงสว่างออกมา ทำให้หลินมู่หยู่รู้สึกว่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมจำนนต่อเขา
อย่างไรก็ตาม หลินมู่หยูก็ไม่รู้ว่าเขาคือใครและไม่ยอมคุกเข่า เขายืนอยู่กับที่ภายใต้แรงกดดันของพลังศักดิ์สิทธิ์ของเขา เปลวไฟแห่งการต่อสู้ของพระราชาโหมกระหน่ำรอบตัวเขาและดาบดาวถูกวางลงบนพื้นด้วยเสียง “ดัง” เขายังคงยืนอยู่ในท่าเดิมและวิญญาณการต่อสู้คู่แฝดถูกบังคับให้ออกมา ในเสียงหวีดหวิว พวกมันสลายตัวและหลอมรวมกัน กลายเป็นดาบเจ็ดดวงดาวที่ลอยอยู่รอบตัวเขา
ชายชรามองเขาด้วยดวงตาสีดำและกล่าวว่า “หลินมู่หยู เป็นเจ้าเองที่เปิดหนังสือสวรรค์และเปิดประตูสวรรค์อีกครั้ง ป้องกันไม่ให้พลังจิตวิญญาณของสวรรค์และโลกถูกเพียงเทพเจ้าแห่งสวรรค์เท่านั้นที่ได้ใช้” ในฐานะที่เคยเป็นผู้ปกครองของสามโลก ฉันควรจะขอบคุณคุณ แต่…การฝึกฝนของคุณต่ำเกินไป คุณไม่สามารถรับพลังของฉันได้เลย
หลินมู่หยูมองเขาตรงๆ “คุณเป็นใครและทำไมถึงส่งฉันมาที่นี่?”
ชายชราหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า “เทพเจ้าชอบเรียกฉันว่า ไท่เหา และบางคนเรียกฉันว่า หวงซี แต่…” ชื่อเดิมของฉันควรจะเป็นฟู่ซี หลินมู่ยู่ คุณเป็นมนุษย์จากทิศตะวันออกของโลกของฉัน ในแง่หนึ่ง คุณคือทายาทของฉัน “ฟู่ซ
