EP.478 หากไม่บ้าคงไม่ได้เป็นเทพเจ้า
ณ ตำหนักฝึกตนเวลากลางคืน
ฉินอินเริ่มหลอมศิลาวิญญาณอรุณอายุหนึ่งหมื่นสองพันปี ขณะหลินมู่อวี่เรียกติ่งหลอมยักษ์ออกมาช่วย เมื่อเห็นพลังงานของติ่งหลอมที่ลอยอยู่รอบๆ ฉินฮั่นอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “พลังของอาอวี่ลึกลับยิ่ง จนข้าไม่สามารถตรวจสอบมันได้”
หลินมู่อวี่เพียงยิ้มเล็กน้อยและไม่ได้อธิบายสิ่งใด เนื่องจากเขาไม่สามารถบอกฉินฮั่นได้ว่ามันคือทักษะที่นำมาจากโลกเดิม
ฉินอินหลับตาลง แสงสีทองของมังกรโซ่เทวะบริสุทธิ์ลอยอยู่เหนือพื้นพร้อมดูดซับพลังศิลาวิญญาณด้วยความโลภ ขณะที่หลินมู่อวี่ด้านข้างใช้ติ่งหลอมกลั่นส่วนที่สำคัญที่สุดของศิลาวิญญาณและช่วยหลอมมันกว่าครึ่งชั่วโมง ฉินอินส่งเสียงร้องเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาคู่งามขึ้น ใบหน้าของนางสดใสและเปล่งปลั่งไปด้วยรัศมีไร้ลักษณ์ที่กระจายอยู่ทั่ว เห็นได้ชัดเจนว่านางได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์แล้ว!
“ไม่เลว”
ฉินฮั่นพยักหน้ากล่าวด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวอินได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์แล้ว นานเท่าใดแล้วที่ไม่มีจักรพรรดิขอบเขตปราชญ์?”
ฉินอินครุ่นคิดครู่หนึ่งและตอบว่า “ราวสามร้อยปีเจ้าค่ะ”
“ดี”
ฉินฮั่นกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ครานี้ตระกูลฉิ
