บุรุษเทพจักรพรรดิฉินอี้ก็ไม่อาจจัดการเขาได้ แต่ข้าไม่ทราบว่าตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ท่านบรรพบุรุษฉินอี้อยู่แห่งหนใด”
หลินมู่อวี่รีบคุกเข่าลงพื้นพร้อมกล่าวว่า “ท่านบรรพบุรุษโปรดยกโทษแก่บาปที่ข้าก่อไว้”
“เกิดสิ่งใดขึ้น? เหตุใดเจ้าต้องลงไปคุกเข่าเช่นนั้น” ฉินฮั่นประหลาดใจ
หลินมู่อวี่เงยหน้ามอง “ข้าจะไม่ปิดบังท่าน ข้าได้เดินทางผ่านรอยแยกมิติไปยังนรกโลกันตร์โดยบังเอิญและย้อนกลับไปเมื่อสองร้อยปีก่อนจนเห็นท่านบรรพบุรุษฉินอี้นำจอมยุทธ์ขอบเขตเทวะและขอบเขตปราชญ์นับร้อยไล่ล่าราชาปีศาจเจ็ดประทีป แต่โชคร้ายที่ล้มเหลวและถูกสังหารทั้งหมด จากนั้นราชาปีศาจเจ็ดประทีปได้พาข้าเดินทางข้ามเวลาสองร้อยสี่ปีให้หลังกระทั่งมาอยู่ที่นี่ ด้วยเหตุนี้โซ่เทวะที่ท่านบรรพบุรุษฉินอี้ทิ้งไว้ จึงถูกข้านำมาหลอมและได้รับมันมาในที่สุด”
“อะไรนะ?!”
ฉินฮั่นถอยหลังไปหลายก้าวขณะใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “อาอวี่จริงหรือ ทะ…ท่านบรรพบุรุษเทพจักรพรรดิฉินอี้สิ้นพระชนม์แล้ว?”
“ขอรับ”
หลินมู่อวี่กล่าวด้วยความเคารพ “ข้าไม่ต้องการซ่อนมันจากท่านจึงได้สารภาพออกไป หวังว่าท่านบรรพบุรุษจะยกโทษให้ข้าและโปรดอย่างโทษราชาปีศาจเจ็ดประทีป ขะ…เขาไม่ได้เ
