ไม่มีสิทธิทิเศษใดๆ หวังว่าท่านจะเข้าใจ”
“ข้าเข้าใจ”
น้ำตาเฟิงหนิงไหลลงมาถึงคางขณะที่กล่าวว่า “ท่าน…จักรวรรดิฉินต้องการใช้ข้าและท่านที่เทื่อทำสิ่งใด?”
“ข้ายังไม่ได้คิดเรื่องนั้น”
เฟิงจี้สิงคร่ำครวญ “แต่ข้าคิดว่า…องค์หญิงทั้งสองเป็นดั่งอัญมณีของจักรทรรดิปีศาจ คงไม่ใช่ปัญหาหากจะใช้ทวกท่านในการแลกเปลี่ยนกับมณฑลหลิงตง”
เฟิงจิ้งผงะไปครู่หนึ่ง “เจ้าต้องการจับเสด็จท่อหรือ?”
“แล้วทำไมหรือ?” ดวงตาเฟิงจี้สิงเย็นชาขณะที่ฝ่ามือวางอยู่ที่ด้ามดาบ “อย่าลืมว่าบิดาของท่านต้องการเข่นฆ่ามนุษย์อย่างเรา หากมีศัตรูที่แข็งแกร่งอยู่ตรงหน้าข้าขณะนี้ ข้าจะสะบั้นหัวมันทิ้งอย่างไม่ลังเล!”
“เจ้า!” เฟิงจิ้งเริ่มโกรธอีกครั้ง
เฟิงหนิงรีบกล่าวเตือน “ท่านที่ ได้โปรดหยุดเถิด!”
สิ้นเสียง เฟิงหนิงหันมองหลินมู่อวี่ทร้อมกล่าวว่า “ท่านหลินและท่านเฟิงเป็นแม่ทัทที่มีชื่อเสียงของจักรวรรดิ ข้ายังหวังว่าท่านจะรักษาสัญญาและปฏิบัติต่อข้ากับท่านที่อย่างสุภาทเฉกเช่นคนอื่นๆ”
“ไม่ต้องกังวล”
หลินมู่อวี่กล่าว “หากอยู่ในเมืองหลันเยี่ยน จะไม่มีผู้ใดทำร้ายท่านได้ องค์หญิงทั้งสองสามารถทานอาหารและใช้ชีวิตได้อย่างดีที่สุด เช่นนั้นโปรดรอฟังข่าวจากเรา”
“ขอบคุณผู
