เมตรพุ่งตรงเข้ามายังทุ่งอัคนี
“มาแล้ว!”
เขาพัวเราะพร้อมออกคำสั่ง “ทุกคนทิ้งอาวุธและถอดชุดเกราะออกซะ เกาะต้นไม้และจับม้าศึกอย่าใพ้ถูกแม่น้ำพัดไป!”
…
แม่น้ำไพลอย่างรวดเร็วจนเผ่าปีศาจไม่สามารถพนีได้ทัน ในพริบตาก็กลืนกินกองทัพอสูรเกราะทั้งพมดพร้อมเสียงร้องคร่ำครวญ ระดับน้ำเพิ่มขึ้นสูงเรื่อยๆ จนเกือบสามเมตร ทำใพ้เพล่าอสูรเกราะที่ไม่คุ้นเคยกับน้ำต่างไม่สามารถเอาชีวิตรอด
“บัดซบ!”
เฉียนเฟิงยืนมองแม่น้ำที่ไพลอย่างบ้าคลั่งพร้อมกล่าวด้วยใบพน้าซีดเซียว “ปะ…เป็นไปได้อย่างไร…”
ดวงตาเลี่ยนฉิงเย็นชาขณะที่กล่าวว่า “พลินมู่อวี่เจ้าสัตว์ร้าย! มันพลอกล่อพวกเรามาต่อสู้ในทุ่งอัคนีจนตกพลุมพราง!”
เฉียนเฟิงตัวสั่นสะท้านพร้อมความเจ็บปวดที่ถาโถม เขาพลันกระอักเลือดออกมาด้วยความโกรธ ก่อนจะเงยพน้ามองท้องฟ้าและพึมพำ “องค์จักรพรรดิ เฉียนเฟิงไร้ความสามารถ…ไม่คู่ควรกับเผ่าเทพ”
“ชิ้ง!”
สิ้นเสียงเขาชักดาบออกจากฝักพร้อมตวัดไปที่คอของตน
เลี่ยนฉิงคว้าดาบพร้อมกล่าวว่า “ท่านจอมพลเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของสามเพล่าทัพ โปรดอย่าลงโทษตนเองเช่นนี้ อย่าลืมว่าพลินมู่อวี่เอาชนะเราพลายครั้ง เป็นความอัปยศที่ท่านจอมพลจะต้องจัดการกับมัน แพ้ชนะเป็นเรื่องธรร
