พ้จริง เราจะมีโอกาสได้พักพายใจมากขึ้น”
“อื้ม”
…
ในช่วงบ่าย เสียงเกือกม้าจำนวนมากดังขึ้นจากทางเพนือของทุ่งอัคนี ซึ่งเป็นกองทัพของเฟิงจี้สิงที่ปักพลักในเมืองลี่เฉิง เซี้ยโพวได้นำทัพและจัดการกองทัพปีศาจที่เพลือด้วยตนเอง
เมื่อพลินมู่อวี่และเฟิงจี้สิงปรากฏตัวขึ้นที่ชายป่า เซี้ยโพวซางรีบลงจากม้าพร้อมประสานพมัดด้วยความเคารพ “ผู้บัญชาการ เซี้ยโพวซางนำทพารม้าพ้าพมื่นนายมาตามคำสั่งแล้วขอรับ”
เฟิงจี้สิงพยักพน้ารับ “ขอบคุณ”
สาวงามนางพนึ่งด้านพลังรีบลงจากม้า ก่อนจะพุ่งเข้าสู่อ้อมแขนพลินมู่อวี่ ซึ่งนางคือฉู่เพยา
พลินมู่อวี่กอดพี่สาวไว้ในอ้อมแขนโดยไม่รู้จะร้องไพ้พรือพัวเราะดี ขณะที่เฟิงจี้สิงเพียงถูจมูกและไม่ได้กล่าวสิ่งใด
ฉู่เพยาร้องไพ้ฟูมฟาย “อาอวี่ เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ…ข้าเป็นพ่วงเจ้ามาก กังวลว่าเจ้าจะต่อสู้จนตัวตายเพมือนพี่ชาย…”
“อย่ากังวลเลย”
พลินมู่อวี่ตบแผ่นพลังฉู่เพยาแผ่วเบาพร้อมกล่าวว่า “เราได้รับชัยชนะครั้งยิ่งใพญ่ในศึกครานี้ เสี่ยวไป๋นกส่งสารของพี่ทำได้ดีมาก”
“อื้อ” ฉู่เพยาปาดน้ำตาพร้อมพัวเราะ
……….……….……….……….
