ึ้นต่อเนื่อง ขณะที่กองทัพปีศาจเคลื่อนพลออกไปจนเกือบถึงแม่น้ำอีกหนึ่งร้อยเมตร แต่กลับยังไม่มีวี่แววของมวลน้ำ หลินมู่อวี่ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับฝั่งของเฟิงจี้สิง
“พวกมันกำลังจะโจมตี” เว่ยโฉวกล่าวเสียงแผ่วเบา
ซือตู่เซินกำดาบในมือแน่นพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่คาดคิดเลยว่าข้าจะต้องติดตามบรรพบุรุษรวดเร็วเพียงนี้ หวังว่าพวกเขาจะไม่เสียใจที่มีลูกหลานอย่างซือตู่เซิน”
“ไม่อยู่แล้ว”
ซือตู่เฉว่กระชับมีดคู่
หลินมู่อวี่หันมองทุกคนพร้อมกล่าวว่า “ทุกคนอย่าตื่นตระหนกและรักษาตำแหน่งตัวเองไว้ ข้าจะออกไปยั่วยุพวกมันและถ่วงเวลาเอง”
“ท่านผู้บัญชาการ โปรดอย่าออกไปเสี่ยง” ซือตู่เซินประสานหมัด
“รับคำสั่งและอย่าพูดสิ่งใดอีก”
เสียงของหลินมู่อวี่สงบลง เขากระตุ้นท่าเฉว่ให้ควบออกไปอย่างรวดเร็ว กำแพงน้ำเต้าทองส่องว่างสว่างพร้อมปรากฏขึ้นรอบกาย กระบี่เล่มยาวในมือยกสูงขึ้นขณะพุ่งเข้าใส่กองทัพปีศาจ
…
“พระเจ้า…หลินมู่อวี่เสียสติไปแล้ว!” เลี่ยนหยานกล่าวอย่างตื่นตระหนก “ให้ข้าออกไปจัดการหรือไม่?”
“อย่าหุนหันพลันแล่น”
เฉียนเฟิงบนกลังม้ากล่าวคำเบา “แม้แต่ผู้อาวุโสเลี่ยนไห่ยังถูกหลินมู่อวี่จัดการ พลังของเขาก้าวกระโดดไปมาก ค
