ยิ้มแย้ม “เสี่ยวหลิง เจ้าจะไม่กลับไปนอนข้าจริงหรือ?”
สาวใช้กล่าวตอบ “วันนี้ข้ายุ่งจริงๆ ท่านกลับไปเถิด”
“ฮ่าๆ ช่างซุกซนนัก”
ทหารรับจ้างผู้เมามายตบสะโพกสาวใช้ ก่อนจะเดินโซเซเข้าไปในตรอกมืด ขณะที่เขากำลังจะล้ม ก็มีร่างชายชราเข้ามาประคอง เขาพลันตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณท่านผู้เฒ่า”
“ไม่เป็นไร”
เลี่ยนไห่ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกล่าวว่า “ท่านทหาร ข้าต้องการถามบางสิ่ง”
“โอ้ มีสิ่งใดหรือ?”
“ค่ายของกองทัพมังกรผงาดอยู่ที่ใด?”
“อยู่ในวิหารทางเหนือของเมือง”
“ขอบคุณ”
“ช้าก่อน...” ทหารรับจ้างคว้าไหล่ชายชราพร้อมกล่าวว่า “เจ้าจะไปทำอะไรในค่ายกองทัพมังกรผงาด หรือว่า…เจ้าจะเป็นหน่วยสอดแนมที่เผ่าปีศาจส่งมา?!”
“หึ…ลองเดาดูสิ” เลี่ยนไห่จับมือทหารรับจ้าง ก่อนจะคำรามพร้อมปลดปล่อยปราณน้ำแข็งกลืนกินอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนทำให้ร่างของทหารรับจ้างถูกแช่แข็งอยู่ในแท่งผลึกทันที เลี่ยนไห่พลันแตะที่น้ำแข็งแผ่วเบา ทันใดนั้น! ทหารรับจ้างก็แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยภายในตรอกมืดมิด
เลี่ยนไห่กระชับเสื้อคลุมและเผยยิ้มชั่วร้าย เขาพึมพำกับตนเอง “หลินมู่อวี่…แม่ทัพมนุษย์ที่ทำให้ทั้งจอมพลเฉียนเฟิงและจอมพลเหล่ยฉงต่างนับถือ ข้ากำลังจะไปหาเจ้าแล้
