กรงกลัวพลธนูผู้มีความสามารถอย่างเว่ยโฉว
“ในเมืองมีกล่องลูกศรเท่าใด?” หลินมู่อวี่เอ่ยถาม
“ไม่มีเลยขอรับ”
เว่ยโฉวส่ายหัวพร้อมกล่าวว่า “มีเพียงสองร้อยกล่องของกองทัพมังกรผงาดเท่านั้น ซึ่งมันเป็นอาวุธที่มีคุณภาพสูง แต่กองกำลังของเมืองห้าหุบเขาส่วนใหญ่เป็นชายชรา อ่อนแอ หรือป่วยหนัก พวกเขาไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะใช้กล่องลูกศรเหล่านี้”
“อา…” หลินมู่อวี่ยิ้มขมขื่น “ข้าแทบน้ำตาไหลเมื่อได้ยินเช่นนั้น”
เว่ยโฉวและซือตู่เซินต่างหัวเราะ ขณะที่ซือตู่เฉว่ด้านข้างกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านผู้บัญชาการช่างมีอารมณ์ขัน แม้กระทั่งเหตุการณ์น่าสิ่วน่าขวานเช่นนี้”
“ข้ารู้ว่ามันไม่ควร”
หลินมู่อวี่มองดูกระบวนทัพของอีกฝ่ายพร้อมกล่าวออก “ดูเหมือนว่า…เฉียนเฟิงจะไม่ได้ตั้งใจโจมตีเมือง พวกมันเพียงวางแผนเพื่อปิดล้อมเท่านั้น”
“เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น?”
“พวกมันปักหลักไกลจากเมืองเกินไป และไม่มีท่าทีจะเข้าล้อมแต่อย่างใด อีกทั้งข้าไม่เห็นบันไดพาดหรือรถบันไดเลย เขาคงไม่มีแผนจะโจมตีเมืองจริงๆ”
“พวกเราควรทำอย่างไร?”
“ไม่ต้องรีบร้อน รอดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายก่อน”
“ขอรับ”
…
กระทั่งเที่ยงวัน ในที่สุดเผ่าปีศาจได้ล้อมเมืองห้าหุบเขา ขณะเดียวกันนกตัวหนึ่
