กทั้งพวกเขายังไม่เหลือลูกธนูสำหรับกล่องลูกศรแม้แต่ดอกเดียว
แม้แต่อาวุธชั้นยอดทั้งหลายก็เสียหายจนไม่เหลือชิ้นดี
ยามกลางคืน ตราจักรวรรดิบนบ่าของเฟิงจี้สิงส่องสะท้อนแสงสีทองท่ามกลางแสงเทียน เขากระชับสายรัดชุดเกราะของตนขณะคิ้วพร้อมกล่าว “ทุกอย่างพร้อมหรือยัง?”
จางเหว่ยประสานหมัดพร้อมกล่าวตอบ “พร้อมแล้วขอรับ กองทหารเตรียมการถอยทัพเรียบร้อยแล้ว”
“ฝ่าบาทล่ะ?”
“อันที่จริงเซี้ยโหวซางจะนำกองทัพองครักษ์พาองค์จักรพรรดินีถอยไปก่อน ทว่าพระองค์ทรงยืนยันที่จะไปพร้อมกับกองทัพทั้งหมด…ขณะนี้ทรงรอพวกเราอยู่ขอรับ”
“โอ้…”
เฟิงจี้สิงขมวดคิ้ว “แม้ฝ่าบาทจะเปรียบเสมือนดวงดาวที่คอยมอบความสว่างไสวแก่กองทหารจักรวรรดิ ทว่าหากพระองค์ไม่ยอมเสด็จล่าถอยไปก่อนในครานี้ กองทัพทั้งหมดอาจตกอยู่ในอันตราย จงกราบทูลฝ่าบาทเช่นนี้ ปกป้องพระองค์และถอยทัพทันที”
“ขอรับ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
จางเหว่ยประสานหมัดก่อนจากไป
เฟิงจี้สิงกระชับดาบในมือขณะเดินออกจากค่าย เหล่าทหารต่างเก็บข้าวของเตรียมการถอยทัพ ขณะนั้นหน่วยสอดแนมควบม้าเข้ามาพร้อมตะโกนเสียงดังลั่น “ท่านผู้บัญชาการเฟิง แย่แล้วขอรับ เผ่าปีศาจจะบุกโจมตีในคืนนี้!”
“คืนนี้รึ? อีกนานหรือไม่?”
“พวกมันใกล้เข้
