ถิดพ่ะย่ะค่ะ หากไม่รีบไป พวกมันอาจไล่ล่าเราทัน”
“เราจะไปที่ใดได้อีก?” ฉินอินเอ่ยถามแผ่วเบา
ซูอวี่กล่าว “ไปต่อสักหน่อยเราจะถึงถนนสายหลักที่มุ่งสู่เมืองห้าหุบเขา กระนั้น…หากเราเดินทางไปยังเมืองห้าหุบเขา พวกปีศาจต้องตามไล่ล่าเราและทำลายเมืองจนหมดสิ้นแน่ กระหม่อมคิดว่าเราควรมุ่งหน้าไปทางเหนือและหลอกล่อเหล่าปีศาจไปในป่าล่ามังกร และใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศของป่าจัดการกับพวกมันเพื่อปกป้องเมืองห้าหุบเขาให้ได้นานที่สุด ฝ่าบาทคิดว่าอย่างไรเพคะ?”
“อืม”
ฉินอินพยักหน้า “เราเหลือกองกำลังอยู่เท่าใด?”
“ราวแปดพันพ่ะย่ะค่ะ” จางเหว่ยกล่าวตอบ
“อืม รีบไปกันเถิด”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ภายใต้แสงดาวส่องสว่าง กองทหารจักรวรรดิควบม้ามุ่งหน้าไปยังป่าล่ามังกร มณฑลระหว่างทางต่างพากันส่งผู้รักษาการณ์นอกเมืองมารับเสด็จองค์จักรพรรดินี ฉินอินทอดสายตามองมณฑลนับไม่ถ้วนด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ มณฑลเหล่านี้คงต้องถูกเผ่าปีศาจกวาดล้างในไม่ช้าและเป็นนางเองที่นำภัยพิบัตินี้มาสู่พวกเขา
หากแต่สงครามก็เป็นเช่นนี้ นางไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย
…
เช้าวันรุุ่งขึ้น แสงอาทิตย์สาดส่องทะลุเมฆหมอกลงบนผืนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยเลือด ในคืนนั้นกองทัพจักรวรรด
