่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ท่านหลานกง ท่านตา ให้ข้าเป็นผู้จัดการที่นี่เถิด พวกท่านส่งคนของตนออกจากกำแพงเหล็กและล่วงหน้าไปยังเมืองหลวงโดยเร็ว!”
ซูมู่หยุนตกใจ “เสี่ยวอิน เจ้า…”
“ท่านตาอายุมากแล้ว ไม่ควรที่จะต้องมาตายในสนามรบ...” ดวงตาฉินอินแดงก่ำขณะที่มองซูมู่หยุน “ท่านตา…เสี่ยวอินไม่ได้มีญาติอื่นใดอีก ข้าไม่สามารถมองดูท่านต้องจากไปเช่นนี้…”
ร่างกายซูมู่หยุนสั่นสะท้าน ขณะที่น้ำตาไหลริน เขาพลันกระซิบว่า “ซูอวี่ กองกำลังทั้งหมดของเมืองหยาดสายัณห์อยู่ภายใต้คำสั่งของเจ้าแล้ว จงปกป้องเสี่ยวอินและกำแพงเหล็กให้ได้”
“เจ้าค่ะท่านพ่อ!”
จากนั้นสองกงผู้ยิ่งใหญ่ภายใต้การคุ้มกันของทหารจึงออกจากกำแพงเหล็กหายไปในม่านฝน
…
“ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์จึงไม่เสด็จพระราชดำเนินกลับ?” เฟิงจี้สิงขมวดคิ้ว “นี่เป็นชะตากรรมของทหารที่จะต้องเสียชีวิตในสนามรบ แต่พระองค์เป็นจักรพรรดินี ดังนั้นจึงไม่ควรประทับอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
“หากข้าจากไป กองทัพจะตกอยู่ในความโกลาหล ท่านฉู่จะปกป้องข้าอยู่ที่นี่เอง”
“พ่ะย่ะค่ะ…”
เฟิงจี้สิงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “เอี๊ยด” เสียงดังขึ้นจากกำแพงของเผ่าปีศาจ ตามดังคาดการณ์…เครื่องยิงขนาดใหญ่ถูกยกขึ้นไปจนอัดแน่นเต็มกำแพง
