้แสงจันทร์
“เสี่ยวถัง เจ้าช่วยข้าได้มากจริงๆ” หลินมู่อวี่กล่าวจากใจ
จินเสี่ยวถังกัดปากของตนก่อนกล่าวออก “พี่ชาย ข้าต้องหยุดกิจการทั้งหมดเพื่อช่วยพี่ทำอาวุธเหล่านี้ อีกทั้งยังจัดหาเสบียงและหญ้าให้พี่อีกมากมาย หลังจากนี้ข้าคงช่วยพี่เช่นนี้ไม่ได้ไปอีกสองสามเดือน ข้าจำเป็นต้องเปิดกิจการต่อเพื่อให้ร้านค้าจื่อยินทำกำไรเสียบ้าง”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้าก่อนออกคำสั่ง “หวงซี ให้นักรบคนป่ามาขนอาวุธและโล่ไปเก็บเสีย”
“ขอรับ”
หวงซีตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แม้ว่านักรบเผ่าคนป่าจะแกร่งกล้าเพียงใด พวกเขาก็เคยใช้เพียงอาวุธหินซึ่งทำให้ความสามารถในการสังหารศัตรูมีขีดจำกัด นับประสาอะไรกับการสวมชุดเกราะป้องกัน รถม้าด้านหน้าที่บรรทุกหอก โล่และชุดเกราะสำหรับพวกเขาจึงถือเป็นสมบัติล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
หลินมู่อวี่หยิบหอกเล่มหนึ่งขึ้นมาก่อนสัมผัสใบหอกโดยไม่ได้กล่าวคำใด
จินเสี่ยวถังกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ใบหอกนี้ถูกลับอย่างดี มันแข็งแรงและคมกว่าอาวุธทั่วไปของทหารจักรวรรดิ ข้าว่า…”
เขามองไปยังกลุ่มนักรบคนป่าก่อนกล่าวต่อ “พละกำลังของนักรบยักษ์เหล่านี้คงสามารถใช้หอกนี้เจาะเกราะของพวกปีศาจได้แน่”
“เยี่ยมยอด ขอบใจเจ้ามากเสี่ยว
