ล่าว “ท่านผู้บัญชาการหลิน กำแพงเหล็กกำลังตกอยู่ในอันตราย…หรือเราควรเคลื่อนทัพเสียตอนนี้เลยขอรับ?”
“ไม่”
หลินมู่อวี่ส่ายศีรษะแผ่วเบา “ทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อยกับการเร่งรีบเดินทางมายังเมืองหลันเยี่ยน ทั้งม้าศึกและทหารควรได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่ในค่ำคืนนี้ มิเช่นนั้นแม้ว่ากองทัพมังกรผงาดจะเดินทางไปถึงกำแพงเหล็ก เราก็ไม่มีพละกำลังที่จะต่อสู้ ข้าไม่สามารถให้ทุกคนไปเสี่ยงตายอย่างไร้ประโยชน์เช่นนั้นได้ รีบกินแล้วไปพักผ่อนเสีย”
“ขอรับ ท่านผู้บัญชาการ”
ครานี้หลินมู่อวี่รวบรวมกองกำลังทหารได้ราวหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นนาย ประกอบไปด้วยนักรบเผ่าอสูรห้าหมื่นตน นักรบเผ่าคนป่าห้าพันนายและทหารมังกรผงาดอีกห้าหมื่นนาย ซึ่งถือว่าเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งมิน้อยหากเทียบกับบรรดากองทัพในจักรวรรดิ และเขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่ากองทัพนี้จะสามารถนำอนาคตอันรุ่งโรจน์มาสู่จักรวรรดิได้
จินเสี่ยวถังเดินทางกลับเมืองหลังจากมื้ออาหารจบลง หลินมู่อวี่ยืนอยู่นอกกระโจมหลักของกองทัพ เขาสูดหายใจรับพลังจากแสงสลัวของดวงดาวยามค่ำคืน
หลินมู่อวี่หลับตาลงและปล่อยให้แสงดาวค่อยๆ ซึมเข้าไปในร่างกายอย่างเชื่องช้า ขณะที่จดจ่อกับความคิดมากมายที่วนเวียนอ
