้าน หลินมูอวี่ เว่ยโฉวและคนอื่นๆ ขี่ม้าลาดตระเวนรอบค่าย เสียงของหวงซีที่กำลังฝึกฝนกองทัพนักรบคนเถื่อนให้ใช้หอกและโล่ป้องกันดังกังวานไปทั่วผืนป่าอย่างน่าเกรงขาม เว่ยโฉวขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามอย่างเคร่งเครียด “ท่านผู้บัญชาการ เราจะกลับจักรวรรดิเมื่อใดหรือขอรับ?”
“เจ้ากังวลเรื่องศึกระหว่างจักรวรรดิกับเหล่าปีศาจรึ?” หลินมู่อวี่ถามกลับ
“ขอรับ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นพวกปีศาจ…ข้าไม่มีทางวางใจได้”
“รอก่อนเถิด…” หลินมู่อวี่ไปยังค่ายของเผ่าคนเถื่อนซึ่งอยู่ไกลออกไปด้วยสีหน้ากังวลก่อนกล่าวออก “เผ่าคนเถื่อนไม่ใช่ผู้ที่รับมือได้ง่าย เทพแห่งป่าเขาเกิดมาพร้อมกับความดื้อด้านและไม่จำนนต่อผู้ใด หากไม่จับตาดูพวกเขา ข้าเกรงว่าเราอาจถูกหักหลังได้ทุกเมื่อ และเผ่าอสูรคงไม่สามารถต้านทานพวกเขาได้แน่”
“นี่คือเหตุที่ท่านยืนกรานว่าจะไม่ให้อาวุธแก่พวกคนเถื่อนหรือขอรับ?”
“ใช่” หลินมู่อวี่พยักหน้า “จงอย่าให้อาวุธแก่พวกเขาไม่ว่าจะเป็นอาวุธเหล็กหรือทองแดงเล็กน้อยเพียงใด เว้นแต่จะเป็นนักรบคนเถื่อนที่เข้าร่วมกองทัพมังกรผงาด มิเช่นนั้นการรักษาสมดุลอำนาจคงเป็นเรื่องยาก”
“รับทราบขอรับ”
“รดน้ำมันฝรั่งให้มาก หลังจากที่มันแตกหน่อ เราจะมุ่งหน้า
