ถูกเตรียมไว้อย่างเพียงพอ หากเป็นไปได้…ข้าอยากขอกระโจมผ้าจากท่านเพิ่มเติมเพื่อป้องกันพวกเราจากลมและฝน ท่านรู้หรือไม่…แม้เผ่าของเราจะกล้าหาญ แต่กลับไม่เก่งเรื่องการทอผ้าแม้แต่น้อย”
“ข้ารู้ จริงสิหวงซี…”
“แม่ทัพหลินมีสิ่งใดหรือ?”
“ตามข้อตกลงระหว่างข้าและเทพแห่งป่าเขา เราช่วยให้พวกท่านอยู่รอดในป่านิรันดร์ จากนั้นท่านต้องส่งกองกำลังห้าพันคนให้ข้า ข้าต้องการนักรบที่แข็งแกร่งและกล้าหาญมากที่สุดในเผ่า หวังว่าท่านจะช่วยคัดสรรได้ หากท่านต้องการ…ข้าสามารถแต่งตั้งให้ท่านเป็นแม่ทัพ”
“หือ?” หวงซีดีใจมากพร้อมกล่าวว่า “ท่านหลิน…ต้องการให้ข้าเป็นผู้นำเหล่านักรบเป็นการส่วนตัวหรือ?”
“แต่ท่านจำเป็นต้องเลือกผู้ที่แข็งแกร่งห้าพันคนให้ข้า”
“ท่านหลินไม่ต้องกังวล หวงซีจะ…” หวงซีพยายามเรียนรู้วัฒนธรรมของกองทัพมนุษย์ เขาพลันประสานหมัดและโบกมือ ซึ่งทำให้เว่ยโฉวหัวเราะ
“เจ้าหัวเราะสิ่งใด?” หวงซีจ้องมองไปยังเว่ยโฉวทันที
เว่ยโฉวโบกมือและพยายามกลั้นยิ้ม “เปล่าขอรับ หากไม่มีสิ่งใดแล้ว ท่านสามารถกลับออกไปได้”
“ฮึ่ม!”
หวงซีหันกลับไปโบกมือให้หลินมู่อวี่อีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากประตูด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย
…
“มีข่าวเกี่ยวกับมณฑลชา
