ารหลิน” ถังเจิ้นยิ้มเล็กน้อยพร้อมกล่าวว่า “ข้ามีคำขออย่างหนึ่งที่ค่อนข้างโลภมาก...”
หลินมู่อวี่รับรู้ได้ถึงความคิดอีกฝ่ายจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านถังเจิ้นต้องการกล่องลูกศรใช่หรือไม่?”
“ขอรับ” ถังเจิ้นไม่ปฏิเสธ “แม้ว่ากองทัพเจิ้นกั๋วจะเป็นหนึ่งในกองทัพจักรวรรดิ กระนั้นก็เป็นเพียงกองทัพปกป้องชายแดน โดยปกติแล้วจะไม่ได้รับการดูแลจากกระทรวงกลาโหมและกระทรวงอุตสาหกรรมมากนัก เราได้ยินมาว่ามีอาวุธที่กำลังพัฒนาอยู่ แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้พวกเราใช้ ซึ่งไม่เหมือนกองทัพมังผงาดที่ประจำการในเมืองหลวง…”
“เอาล่ะ อย่าพูดไปมากกว่านี้อีกเลย…” หลินมู่อวี่ถูจมูกพร้อมกล่าว “เมื่อกองทัพมังกรผงาดถอนทัพออกจากป่านิรันดร์ กล่องลูกศรและเครื่องยิงทั้งหมดจะถูกทิ้งไว้ที่นี่เพื่อให้เจ้านำไปใช้ประโยชน์ ร้านช่างตีเหล็กในเมืองหน้าด่านสามารถหลอมลูกศรเพิ่มเติมได้ และพวกเจ้าต้องเรียนรู้ที่จะซ่อมแซมและบำรุงรักษามันอยู่เสมอ”
“ขอบคุณมากขอรับท่านผู้บัญชาการหลิน” ถังเจิ้นรู้สึกดีใจมาก
“ไม่ต้องขอบคุณข้า เจ้าต้องทำให้เผ่าคนเถื่อนอยู่ใต้อาณัติในภายภาคหน้า มิเช่นนั้นข้าเกรงว่าพวกมันจะก่อกบฏได้ทุกเมื่อ”
“หืม?” ถังเจิ้นตกตะลึง “ผู้บัญชาการหมายความว่าอย่างไร?”
ถั
