ซากหมูป่ามอดไหม้จนไม่เหลือชิ้นดีและคงกลายเป็นเถ่าถ่านในอีกสองสามนาทีข้างหน้า
“เจ้า!”
เทพแห่งป่าเขาคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง “เจ้าต้องการอะไร?”
หลินมู่อวี่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาก่อนกล่าวออก “ขณะนี้พวกเจ้าขาดแคลนอาหารและข้าสามารถแบ่งเสบียงให้ได้ ยอมจำนนเสีย มิเช่นนั้นเผ่าของเจ้าคงอดตาย หวังว่าจะได้คำตอบจากเจ้าในเร็ววัน เสี่ยวซีไปกันเถิด”
เมื่อกล่าวจบ ถังเสี่ยวซีและหลินมู่อวี่เดินหายเข้าไปในป่า เหล่านักรบคนเถื่อนจำนวนมากที่เพิ่งมาถึงเห็นเพียงเทพแห่งป่าเขาที่เดินตามหาขวานของตนพร้อมปากที่อาบไปด้วยเลือด พวกเขาไม่เคยเห็นเทพแห่งป่าเขามีสภาพน่าอับอายถึงเพียงนี้
“ท่านพ่อ”
เด็กหนุ่มเดินเข้ามาพยุงเทพแห่งป่าเขาก่อนกล่าวออกด้วยโทสะ “เกิดเหตุใดขึ้น ใครบังอาจทำกับท่านเช่นนี้ ข้าจะเด็ดหัวมันออกจากบ่า!”
“หวงซี ลูกเอ๋ย…” เทพแห่งป่าเขากล่าวออกอย่างยากลำบาก “มนุษย์ผู้นี้ทรงพลังนัก…เผ่าของเราคงมาถึงจุดจบเสียแล้ว…”
“ท่านพ่อ เกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่?”
“อย่าเพิ่งถามสิ่งใด พรุ่งนี้รุ่งเช้าจงรีบสั่งทุกคนให้ถอยทัพจากหุบเขาผานหลงและกลับไปยังทะเลทรายทันที…เราไม่สามารถพิชิตดินแดนนี้ไ
