ร้อมขวานศึกที่เปล่งประกายและซากหมูป่าอายุหกพันสี่ร้อยปีซึ่งตัวใหญ่เท่าเนินเขา! สัตว์ร้ายตัวนี้เพียงพอที่จะเป็นอาหารสำหรับคนเถื่อนได้ถึงสองวัน!
“ท่านทรงพลังยิ่ง!” กลุ่มนักรบคุกเข่าลงพื้น
เทพแห่งป่าเขามีคิ้วและดวงตาที่หนา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ แต่จู่ๆ ดูเหมือนเขาจะสัมผัสบางสิ่งได้ ก่อนจะรีบยกขวานวิ่งตรงเข้ามายังที่ซ่อนของหลินมู่อวี่พร้อมเสียงตะโกนดังก้อง “พายุสลาตัน!”
“ฟิ้ว!”
หลินมู่อวี่ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีฌานสัมผัสที่เฉียบแหลม เขายกมือขึ้นเรียกกำแพงน้ำเต้าขึ้นป้องกันอย่างรวดเร็ว “เปรี้ยง!” ขวานกระทบกำแพงจนระเบิดและกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง
“หมับ!”
เทพแห่งป่าเขาคว้าด้ามขวานที่กระเด็นกลับ ก่อนจะมองหลินมู่อวี่อย่างชื่นชมพร้อมเอ่ยถาม “ที่แท้ก็เป็นแม่ทัพของจักรวรรดิมนุษย์ เจ้ามีนามว่าอะไร?”
“หลินมู่อวี่”
“หึ! ชื่อประหลาดยิ่ง!” เทพแห่งป่าเขามองด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นหันมองถังเสี่ยวซีพร้อมกล่าว “พวกเจ้าต้องการสิ่งใดจึงมายังเผ่าของข้า?”
“ขอให้เจ้ายอมจำนน” หลินมู่อวี่ยิ้มเล็กน้อย “หากไม่ยอมจำนน เผ่าของเจ้าจะถูกทำลายล้าง แต่หากยอมละก็…ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปและไม่ทำให้ต้องทนทุกข์กับความหิวโหย
