่มีเหตุอันใดข้าก็มาหาเจ้าไม่ได้หรือ…” ถังเสี่ยวซีเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเศร้าโศก
“ได้…ได้สิ!”
หลินมู่อวี่หัวเราะก่อนเอ่ยถาม “แล้วเรื่องเผ่าอสูรในป่านิรันดร์เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ช่างมันเถิด” ถังเสี่ยวซีดึงแขนของเขา ฉับพลันดวงตาคู่สวยแดงก่ำ “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไปจักรวรรดิอี้เหอมา…”
“ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไร” หลินมู่อวี่ลูบหลังมืออีกฝ่ายแผ่วเบาก่อนกล่าวต่อ “ข้าไปเพื่อนำหัวของฉินเหลยกลับมาฝังไว้ที่อนุสรณ์สถานแห่งจักรวรรดิ หากไม่ทำเช่นนี้ข้าคงไม่สบายใจ เจ้าเข้าใจข้าใช่หรือไม่…”
“แต่…” ถังเสี่ยวซีเงียบไป
“พูดเรื่องเผ่าปีศาจกันดีกว่า” หลินมู่อวี่ยิ้ม “จอมพลเฉียนเฟิงจับช่างฝีมือมนุษย์ไปเป็นทาสเพื่อสร้างอุปกรณ์รบมากมายและวางแผนโจมตีอาณาเขตทางตะวันของจักรวรรดิ หากการบุกโจมตีสำเร็จ กองทัพมนุษย์อาจต้องต่อสู้อย่างยากลำบาก เมื่อถึงเวลานั้นข้าเกรงว่าอาจจะต้องพึ่งพาพละกำลังของเผ่าพันธุ์อสูร”
“สถานการณ์ทางเผ่าพันธุ์อสูรไม่ค่อยสู้ดีนัก”
ถังเสี่ยวซีเม้มริมฝีปากแดงก่ำของตนก่อนกล่าวต่อ “ป่านิรันดร์ทั้งร้อนและหนาวเย็นจนเกินไป ฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนที่ผ่านมาแสงแดดแผดเผาอย่างหนักและแทบไม่มีฝนจนเกิดความแห้งแล้งอย่างรุนแรง เราแทบ
