บัวพร้อมกล่าวว่า “สวัสดีท่านแม่ทัพหลิน ข้าคือซูเฉียงองค์หญิงแห่งเมืองหยาดสายัณห์”
“ขอรับ” หลินมู่อวี่โบกมือโดยไม่หันไปมอง
“ซูเฉียงนั่งลงสิ”
“เจ้าค่ะท่านปู่”
ซูเฉียงมองหลินมู่อวี่อีกครั้งก่อนจะหันกลับ
…
“อาอวี่ เจ้าคิดอย่างไรกับนาง?” ซูมู่หยุนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
หลินมู่อวี่พลันกล่าว “ท่านหยุนกงหมายความว่าอย่างไร?”
“ฮ่าๆๆ” ซูมู่หยุนหัวเราะพร้อมกล่าวว่า “ซูเฉียงเป็นสายเลือดเดียวที่ซูฉินทิ้งไว้ นางเป็นหญิงสาวที่สง่างามและคล้ายคลึงกับจักรพรรดินีซูอวิ๋นมาก เจ้าไม่คิดว่านางมีรูปร่างละม้ายคล้ายคลึงกับจักรพรรดินีฉินอินหรือ? ตราบใดที่ต้องการ ข้าจะจัดพิธีสมรสให้เจ้ากับซูเฉียง อีกทั้งข้าจะมอบกำลังทหารสองแสนนายของเมืองหยาดสายัณห์ให้ จากนั้นเราจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน”
หัวใจหลินมู่อวี่แทบระเบิดออกพร้อมกล่าวว่า “ท่านหยุนกง ข้าไม่เคยคิดการณ์ไกล และต้องการเพียงช่วยเหลือเสี่ยวอินกอบกู้แผ่นดินคืนเท่านั้น”
“จริงอยู่ที่ชายชาตรีมักมีความทะเยอทะยาน แต่การแต่งงานมีภรรยาและลูกก็เป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์” ซูมู่หยุนกล่าวต่อ “เสี่ยวอินพึ่งพาเจ้า และข้าเองก็ต้องการพึ่งพาเจ้าเช่นกัน ทว่าข้าไม่สามารถเดิมพันทุกอย่างกับคำว่า ‘ความภักด
