อวี่จะเดินออกไปพร้อมกล่าวกับพวกเว่ยโฉวที่รออยู่ “ทุกคน กลับกันเถิด”
…
ภายในห้องซูมู่หยุนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ขณะที่ซูอวี่เพียงยืนนิ่ง
“ท่านพ่อยังคิดว่าจะสามารถควบคุมอาอวี่ได้อีกหรือ?” ซูอวี่กล่าวด้วยความไม่พอใจ “อาอวี่เป็นผู้มีความสามารถและเชื่อมั่นในตนเองเท่านั้น คนเช่นนี้จะถูกผู้อื่นควบคุมได้อย่างไร? ท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือ?”
ซูมู่หยุนทุบกำปั้นลงโต๊ะจนถ้วยชาสั่น ขณะที่สายตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าเด็กจองหองและหยิ่งยโสไม่ยอมรับสิ่งที่ข้าเสนอให้แม้แต่น้อย!”
ซูอวี่ถอนหายใจ “ท่านพ่อไม่เห็นหรือว่าอาอวี่ยังโกรธเราอยู่”
“เรื่องอะไร?”
“เราถูกเกลียดชังตั้งแต่ที่ไม่ได้ส่งกองกำลังเสริมมายังเมืองหลันเยี่ยนจนเป็นเหตุให้ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ฉินเหลย เหล่ยหง และคนอื่นๆ ต้องเสียชีวิตในสนามรบ พวกเขาล้วนเป็นคนสนิทของอาอวี่ สิ่งเหล่านี้จะเป็นปัญหาให้แก่เมืองหยาดสายัณห์และเมืองชีไห่ กระนั้นท่านพ่อไม่ต้องกังวล อย่างน้อยอาอวี่จะไม่มีทางเข้าร่วมกับถังหลาน อีกทั้งเขาเป็นผู้สังหารถังปิน ซึ่งถังหลานไม่มีทางยอมรับเขาอย่างแน่นอน”
ซูมู่หยุนค่อยๆ นั่งลงพร้อมปลดดาบที่เอวออก เขาพยายามดึงมันครู่หนึ่งก่อนที่ใบดาบจะหลุดออกจาก
