าวต่อ “ส่งคำสั่งออกไปให้ปิดเมือง ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าหรือออกได้ หลินมู่อวี่ได้รับบาดเจ็บสาหัส มันคงหนีไปได้ไม่ไกล พลิกเมืองหามันให้เจอ ข้าต้องการเห็นหัวของมันเสียบอยู่ที่ปลายหอก!”
ติงซี่ตกตะลึง
หม่านหนิงกล่าวอย่างเคืองโกรธ “แม่ทัพติงซี่เป็นผู้พาหลินมู่อวี่เข้ามาในเมืองสายัณห์ หากท่านจับมันไม่ได้ ก็อย่าคิดให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต!”
ติงซี่รีบประสานหมัดรับ “โปรดสงบสติอารมณ์เถิดขอรับ ข้าน้อยจะสั่งคนออกไปค้นหาทันที”
หลูจ๋านบนท้องฟ้าขมวดคิ้วพร้อมกล่าวว่า “ปะ…ปราณของมันหายไปแล้ว…”
…
แสงดาวส่องประกายทั่วท้องนภาเหนือเมืองสายัณห์ เมืองที่เคยสงบสุขในอดีตตกอยู่ในความโกลาหลทั่วทุกหนแห่ง บนท้องถนนและตรอกเต็มไปด้วยกองทหารวิ่งไปหาเพื่อไล่ล่าคนคนเดียว
ด้านใต้ทางเท้าหินในเมือง เสียงร้องแผ่วเบาอย่างเจ็บปวดดังขึ้นจากความมืด
ท่อน้ำทิ้งของเมืองเป็นท่อระบายน้ำธรรมดาที่มีเพียงกลิ่นเน่าเหม็น แมลงสาบ หนู และงูเท่านั้น หลินมู่อวี่นั่งขดตัวอยู่ในความมืดภายในท่อระบายน้ำพร้อมหอบหายใจ วิญญาณยุทธ์น้ำเต้าปรากฏขึ้นบนร่างกาย ขณะที่ดูดซับพลังแห่งสวรรค์และผืนดินรอบบริเวณเพื่อฟื้นฟูปราณยุทธ์
“พรึ่บ!”
หลินมู่อวี่กัดฟันดึง
