ังทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ผู้คนเมืองสายัณห์รวมตัวกันสองข้างทาง ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่เคยเห็นซีหยางโหวหม่านหนิง จึงพากันชี้และแสดงความเคารพ แต่กลับไม่มีใครจำหลินมู่อวี่บนรถม้าได้ อาจเป็นเพราะในสายตาคนทั่วไป ตำแหน่งเจ้าเมืองนั้นสูงส่งกว่าผู้บังคับบัญชากองทัพมาก
…
กระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน พวกเขามาถึงตำหนักที่โออ่าสง่างาม ซึ่งเป็นตำหนักส่วนตัวที่หม่านหนิงใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยในการสร้างกว่าสิบปี ทันทีที่หลินมู่อวี่ลงจากรถม้า ก็พบว่าทั่วทั้งตำหนักซีหยางถูกสร้างขึ้นด้วยทองคำ รวมถึงบันไดโถงด้านนอก ทำให้สามารถคาดเดาได้ว่าภายในตำหนักจะหรูหรามากเพียงใด
ซีหยางโหวหม่านหนิงก้าวไปด้านหน้าเพื่อจับข้อมือหลินมู่อวี่พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านผู้บัญชาการหลินโปรดตามข้ามา งานเฉลิมฉลองถูกจัดขึ้นแล้ว เหล่านายพลและทหารคนสำคัญในเมืองสายัณห์ต่างมาเข้าร่วม มีแม้กระทั่งสหายเก่าที่ท่านเคยบัญชาการมาก่อน”
“สหายเก่า…” หลินมู่อวี่ผงะ “ใครรึ?”
“กองทัพเทียนฉงแห่งจักรวรรดิฉิน…เฉินหยาง ท่านจำได้หรือไม่?”
“จำได้…”
“เขาอยู่ในเมืองหลันเยี่ยนท่ามกลางความโกลาหลและยอมจำนนต่อจักรวรรดิอี้เหอ รวมทั้งเหล่าขุนนางอาวุโสอีกกว่าสามสิบคน ชื่อของพวกเขาหลาย
