ที่นี่ต่อหรือขอรับ?”
“จะรีบไปไหน”
หลินมู่อวี่กล่าวตอบ
“จะใจเย็นอยู่ได้อย่างไร…” เฝิงสี่ด้านข้างกล่าวอย่างร้อนรน “ท่านผู้บัญชาการหลิน เราตีกองทัพทหารม้าทั้งสามพันนายของจักรวรรดิอี้เหอแตกพ่ายแล้ว ในกำแพงเหล็กคงจะทราบข่าวในเร็ววัน หากเราไม่รีบกลับในตอนนี้ ข้าเกรงว่าเราอาจจะไม่ได้กลับไปอีก!”
ฉินเหยียนเอ่ยถาม “พี่ใหญ่ ท่านรอคอยบางสิ่งอยู่หรือขอรับ?”
“อืม…”
หลินมู่อวี่กล่าวคำออกอย่างจริงจัง “เว่ยโฉว เสบียงอาหารในเมืองพอให้กองทัพมังกรผงาดอยู่ได้อีกนานเท่าใด
?”
“เสบียงยังมีเหลือเฟือขอรับ อย่างน้อยก็เพียงพอให้คนกว่าสี่พันกินอยู่เป็นเวลาสามปี หากแต่…กองหญ้าเหลือไม่มากนัก อีกทั้งกองทัพของเราเป็นทหารม้าทั้งหมด ดูจากปริมาณที่หญ้าเหลืออยู่เราน่าจะอยู่เมืองซิงเจว๋ได้อีกหนึ่งเดือนขอรับ”
“พอแล้วล่ะ”
หลินมู่อวี่กล่าวต่อ “จงดูแลม้าศึกให้ดีและฝึกใช้กล่องลูกศรทุกวัน ในขณะนี้ให้ใช้เมืองซิงเจว๋เป็นที่ตั้งค่ายพักกองทหารมังกรผงาดของเราไปก่อน”
“ขอรับ!”
…
ณ เมืองสายัณห์ มณฑลหลิงหนาน
“แย่แล้ว…แย่แล้วขอรับ!”
คนส่งสารวิ่งเข้ามาในโถงด้วยท่าทีตื่นตระหนก
หม่านหนิงผู้กำลังโอบกอดนางสนมรูปงามและชื่นชมการร้องระบำเบื้อง
