งยี่สิบนาที
เว่ยโฉวถือหอกและพูดอย่างเฉยเมย “ปลดอาวุธทั้งหมดพร้อมมัดพวกมันนำกลับไปยังเมืองซิงเจว๋”
…
เหล่าเชลยศึกจำนวนมากของจักรวรรดิอี้เหอเคลื่อนตัวเขามายังเมืองซิงเจว๋ พวกเขาถูกกองทหารมังกรผงาดรายล้อมที่จัตุรัสทางใต้ของเมือง หลินมู่อวี่ยืนบนกำแพงขณะเฝ้ามองกลุ่มเชลยศึกด้วยท่าทางสงบ ซ๋งเชานั่งรวมอยู่ในกลุ่มพร้อมเลือดที่ไหลอาบมุมปาก เขาเงยหน้ามองหลินมู่อวี่พร้อมตะโกนเสียงดัง “หลินมู่อวี่ จักรวรรดิไม่เคยสังหารเชลยศึก ในเมื่อปลดอาวุธพวกเราแล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์จัดการพวกเราอีก หากเจ้าเจรจากับท่านแม่ทัพลู่จ่าว เขาจะต้องให้เหรียญทองจำนวนมหาศาลเพื่อแลกเปลี่ยนกับชีวิตพวกข้าเป็นแน่ ท่านแม่ทัพมีจิตใจเมตตา เช่นนั้นเจ้าไม่สามารถสังหารพวกเราได้…”
หลินมู่อวี่หันกลับและไม่สนใจซ๋งเชาอีก
เว่ยโฉวด้านข้างกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านผู้บัญชาการ ระ…เราไม่ควรสังหารเชลยศึกจักรวรรดิอี้เหอที่นี่ ชาวเมืองซิงเจว๋กำลังเฝ้ามองเราอยู่ ซึ่งอาจมีพวกเขาอยู่ในเชลยศึกเหล่านี้”
เฝิงสี่กล่าวเสริม “ผู้บัญชาการ ในเมื่อปลดอาวุธแล้ว เราไม่จำเป็นต้องฆ่าพวกมันอีก”
หลินมู่อวี่ก้มหน้าลงไม่กล่าวตอบสิ่งใด
“ท่านผู้บัญชาการ ท่าน…” เว่ยโฉวอดไม่ได้ที่จะรู้สึ
