ว!” หลินมู่อวี่ถือทวนเปื้อนเลือดพร้อมออกคำสั่ง
“ขอรับ!”
ทันทีที่เว่ยโฉวโบกแขนเป็นสัญญาณ ทหารกองทัพมังกรผงาดพลันบุกเข้าไปในเมืองอย่างรวดเร็ว
จากนั้นอสูรเกราะหลายร้อยตัวในเมืองคำรามอย่างสิ้นหวัง พวกมันบาดเจ็บเนื่องจากถูกตัดแขนขาจากสงครามก่อนหน้า ก่อนจะถูกสังหารทั้งหมด
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ไม่มีอสูรเกราะเหลือรอดในเมืองหน้าด่านโม่ซงอีกต่อไป…
เฝิงสี่ ฉือเจี้ยนเทา และคนอื่นๆ รีบไปด้านข้างของเมืองพร้อมปักธงดอกจื่อยินของจักรวรรดิไว้บนกำแพง เหล่าทหารกองทัพมังกรผงาดเคลื่อนตัวเข้ามาในป้อมปราการและเริ่มพักผ่อน ส่วนซากศพอสูรเกราะถูกนำมากองรวมกันเพื่อขุดหลุมฝัง
“แฮ่ก...”
เว่ยโฉวหอบหายใจหนักพร้อมวางดาบลง ใบหน้าของเปี่ยมไปด้วยความสุข “ท่านผู้บัญชาการ ในที่สุดเมืองหน้าด่านโม่ซงก็เป็นของเรา”
หลินมู่อวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าพวกอสูรเกราะไม่ได้เก่งกล้าถึงเพียงนั้น ตราบใดที่กองทัพมนุษย์มีอาวุธที่คมมากพอ ผนวกกับพลังของกล่องลูกศร เครื่องยิง และอุปกรณ์อื่นๆ ก็ทำให้พวกเขาต่อกรกับมันได้
“เราสูญเสียไปเท่าใด?” เขาเอ่ยถาม
เว่ยโฉวรายงาน “กองทหารม้าหอกโล่เสียชีวิตแปดสิบเจ็ดนาย บาดเจ็บหนึ่งร้อยสิบสี่นาย ขณะที่ทหา
