้นจึงพบว่ามันหนักมาก ซึ่งแน่นอนว่าจอมยุทธ์ขอบเขตปฐพีคงไม่สามารถใช้โล่นี้อย่างชำนาญหากไม่ผ่านการฝึกฝน เขาจึงทำตามคำแนะนำของฉือเจี้ยนเทาโดยให้กองทหารม้าโล่หอกฝึกใช้โล่ทรงกรวยเป็นเวลาเจ็ดวัน ทหารเหล่านี้ซึ่งเป็นอาวุธที่แข็งแกร่งในการรับมือกับอสูรเกราะอยู่ในมือของหลินมู่อวี่แล้ว!
หลายวันต่อมา ในตอนบ่ายคนส่งสารเข้ามาในกระโจมหลักของกองทัพอย่างรีบร้อน สารในมือถูกกระชับแน่นขณะกล่าวออกอย่างนอบน้อม “ท่านผู้บัญชาการ มีสารมาจากองค์จักรพรรดินีขอรับ!”
“โอ้ ส่งมาให้ข้า…” หลินมู่อวี่รู้สึกเบิกบานหัวใจในทันใด
“ขอรับ…”
เว่ยโฉวด้านข้างเอ่ยถามขึ้น “ใช่พระราชโองการของจักรพรรดินีหรือไม่ขอรับ?”
คนส่งสารส่ายหน้าก่อนกล่าวออก “มิใช่ขอรับ เป็นจดหมายส่วนพระองค์ถึงท่านผู้บัญชาการขอรับ”
“โอ้…” เว่ยโฉวยิ้มกริ่มพร้อมเอ่ย “จริงสิ เป็นเวลากว่าสิบวันแล้วที่ท่านผู้บัญชาการต้องจากมายังมณฑลดารา…ฝ่าบาทคงคิดถึงท่าน”
“อย่าพูดจาเหลวไหล” หลินมู่อวี่จ้องอีกฝ่ายเขม็ง เขารู้ดีว่าแม้ฉินอินกับเขาจะรักกันเพียงใด ทั้งสองก็เป็นถึงผู้บัญชาการกองทัพแห่งจักรวรรดิและจักรพรรดินี คงเป็นการเห็นแก่ตัวหากเขาทำสิ่งใดไม่คำนึงถึงสถานะของนาง ดังนั้นไม่ว่า
