้อยตัวก็ถูกสังหารจนหมด
อสูรเกราะตรงข้ามหลุมห่างออกไปราวห้าสิบเมตรต่างตะลึงงัน ขณะที่อสูรเกราะยศนายพลยืนตัวสั่นสะท้านพร้อมมองไปยังหลินมู่อวี่ด้วยดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขายกหอกขึ้นพร้อมคำรามเสียงก้อง
ทันใดนั้นเหล่าอสูรเกราะที่เหลือรอดเริ่มถอยหนีทีละตัว
ครานี้พวกมันถอยหนีโดยไม่ตอบโต้…
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วมองกลุ่มอสูรเกราะหนีไป สายตาของนายพลเผ่าปีศาจทำให้เขาสั่นสะท้านเล็กน้อย อสูรเกราะเหล่านี้ไม่ได้โง่เขลา พวกมันพัฒนาสติปัญญามากขึ้นทีละน้อย สายตาที่ส่งมานั้นไม่ได้มีเพียงความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นการเตือนว่าพวกมันกำลังรอการกลับมาแก้แค้นพร้อมกับกองทัพอสูรเกราะทั้งหมด!
เว่ยโฉวค่อยๆ ลดคันศรในมือลงพร้อมยิ้มอย่างไม่เชื่อสายตา “ท่านผู้บัญชาการ ระ…เราชนะแล้ว…เราสามารถเอาชนะกองทัพอสูรเกราะจริงๆ…”
หลินมู่อวี่พยักหน้ารับ
ทันใดนั้นฝูงชนพลันโห่ร้องยินดี นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่มนุษย์สามารถเอาชนะอสูรเกราะบนพื้นราบ แม้ว่าจะต้องพึ่งพาพลังของกล่องลูกศรและหลุมพราง กระนั้นก็เป็นชัยชนะที่ใหญ่ยิ่ง ศึกครานี้เป็นข้อพิสูจน์แล้วว่ากองทัพอสูรเกราะไม่ได้เป็นเจ้าแห่งสนามรบอีกต่อไป
เมื่อบันทึกผลของสงครามก็พบว
