ยียนเป็นอย่างไร
“ขอรับ!”
…
พวกหลินมู่อวี่เดินทางกลับไปเมืองปู้กู่ จากนั้นไม่นานกองทัพมังกรผงาดห้าพันนายที่นำโดยฉินเหยียนเดินทางกลับมาเช่นกัน แต่เหลือทหารเพียงสี่พันห้าร้อยนายเท่านั้น พวกเขาสังหารอสูรเกราะกว่าหนึ่งพันสามร้อยตนด้วยกับดัก แต่สูญเสียทหารเกือบห้าร้อยนาย ซึ่งกลายเป็นชัยชนะที่ขมขื่นยิ่ง…
ช่วงบ่ายภายในกระโจมหลักของกองทัพมังกรผงาด กลุ่มนายพลนั่งแยกเป็นสองฝั่งรอคำสั่งของหลินมู่อวี่หลังเสร็จสิ้นสงคราม
หลินมู่อวี่เช็ดกระบี่วิญญาณมังกรอย่างระมัดระวัง เขาทาน้ำมันบนใบดาบและเช็ดซ้ำไปซ้ำมา
“ท่านผู้บัญชาการ ทุกคนอยู่ที่นี่แล้วขอรับ” เว่ยโฉวเอ่ยเตือน
“โอ้”
หลินมู่อวี่วางกระบี่เล่มยาวลงบนกล่องพร้อมลุกขึ้นยืนเพื่อกล่าว “ในช่วงเช้า ทุกคนต่างได้เห็นพลังของเผ่าปีศาจแล้ว หากมีสิ่งใดจะกล่าว โปรดกล่าวออกมา”
เฝิงสี่กล่าว “ท่านผู้บัญชาการ เราไม่สามารถต่อสู้กับอสูรเกราะในป่าได้เลย แม้พวกมันจะมีเพียงห้าพันตน กระนั้นก็ยังไม่อาจต่อกรได้อย่างสูสี”
“อืม” หลินมู่อวี่พยักหน้า “แล้วเราควรทำอย่างไร?”
นายพลคนหนึ่งพลันประสานหมัดกล่าว “ท่านผู้บัญชาการ ท้ายที่สุดเราคิดหาวิธีเอาชนะอสูรเกราะบนพื้นราบให้ได้”
“โอ้?
