“ฉิบหายแล้ว!”
ผู้บัญชาการกล่าวออกอย่างโกรธเคือง “พลธนูอย่าหยุดยิง กองทหารโล่หนักขึ้นไปกับข้า เหล่าปีศาจต้องถูกขับไล่ อย่าให้พวกมันปีนเทือกเขาฉินขึ้นมาได้!”
“ขอรับ ท่านผู้บัญชาการ!”
ภายใต้แสงจันทร์ เหล่าทหารโล่หนักยกโล่ของตนขึ้นพร้อมถือดาบเหล็กด้วยมือขวา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ทว่าก็หวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เผชิญหน้ากับเหล่าอสูรเกราะจำนวนนับไม่ถ้วน มีหรือผู้ที่จะไม่กลัว?
“พวกมันขึ้นมาแล้ว…”
ทันใดนั้นเหล่าอสูรเกราะที่กำลังปีนบันไดพลันกางปีกออกและพุ่งทะยานสู่เทือกเขาฉิน
“โจมตี!”
ผู้บัญชาการกองหมื่นรีบพุ่งตัวออกไปพร้อมดาบคู่ในมือ เขาฟาดดาบโจมตีอสูรเกราะอย่างรุนแรงจนมันตกหน้าผาไปก่อนตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “จงยืนหยัดสู้ ห้ามถอยเด็ดขาด!”
“ขอรับท่านผู้บัญชาการ!”
เหล่าทหารฆ่าอสูรเกราะไปตัวแล้วตัวเล่า ทว่าพวกมันกลับบินขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ แม้อสูรเกราะจะบินได้สูงเพียงยี่สิบเมตร แต่ก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายมหาศาลให้แก่กองทัพทหาร ไม่นานนัก เหล่าอสูรเกราะหลายสิบตัวก็ปรากฏตัวท่ามกลางเหล่าทหารโล่หนัก พวกมันกวัดแกว่งตะบองทุบตีพวกเขาอย่างน่าสะพรึงกลัว
“ไอ้พวกเดรัจฉาน...”
ผู้บัญชาการกองหมื่นรี
