่านรายการเสบียงของกองทัพภายใต้แสงเทียน ทันใดนั้นผู้บัญชาการกองหมื่นวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก เขาประสานหมัดพร้อมกล่าว “ผู้บัญชาการหลง เราเสียเทือกเขาฉินไปแล้วขอรับ เนื่องจากเหล่ยฉงได้นำกองทัพอสูรเข้าโจมตี ขณะนี้กองกำลังของเราได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงขอรับ”
หลงเซียนหลินเอ่ยตอบด้วยสายตาว่างเปล่า “อืม”
ผู้บัญชาการกองหมื่นถามอย่างหวาดหวั่น “ท่านผู้บัญชาการหลง ระ…เราควรทำอย่างไรดีขอรับ?”
“ถอยทัพไปตั้งหลักทางใต้ของกำแพงเหล็ก และใช้กำแพงเหล็กเป็นแนวกั้นเพื่อหยุดเหล่าปีศาจ”
“พะ…พวกเราจะยอมเสียเขตแดนทางใต้ของกำแพงเหล็กไปหรือขอรับ? ที่นั่นมี…เมืองของเรานับไม่ถ้วน…พระเจ้า…”
“นี่คือคำสั่งของราชาผู้พิชิต ผู้ใดก็ไม่อาจขัดขืน ให้กองทัพทั้งสามรีบถอยไปยังกำแพงเหล็กทันทีก่อนที่พวกอสูรจะมาถึง มิเช่นนั้นพระเจ้าองค์ใดก็ไม่อาจช่วยพวกเราได้”
“ขอรับ…”
ผู้บัญชาการกองหมื่นรับคำสั่งและเดินจากไป หลงเซียนหลินยืนมองผ้าม่านของกระโจมที่ปลิวไสว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ฉับพลันเขากระแทกหมัดลงบนโต๊ะอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมสบถ “เวรเอ๊ย!”
…
สามวันต่อมา สารขนนกส่งมาถึงเมืองหลันเยี่ยน
ณ โถงตำหนักเจ๋อเทียน ใบหน้าของเหล่าขุนน