นปราบมารก็ดึงกระบี่ออกจากฝัก พลางหัวเราะก้องอย่างสะใจ “ดี! ดีมาก! มรรคผลแห่งข้ามิได้โดดเดี่ยว มรรคผลแห่งข้ามิได้โดดเดี่ยว!”
แสงกระบี่กวาดผ่าน ก็มีอีกร่างธรรมลักษณ์ถูกกวาดลบสิ้นไป
ในเวลาเดียวกัน ผู้ที่ซ่อนเร้นรอจังหวะอยู่เนิ่นนานอย่างจงกวงก็แอบลงมืออัคคีประทีปทองคำระเบิดลุกโชน กวาดเอาร่างธรรมลักษณ์อีกหนึ่งไปพร้อมกัน
ชั่วพริบตาเดียว ธรรมลักษณ์ทั้งห้าก็เหลือเพียงสอง
“เพราะเหตุใด…”
สองร่างธรรมลักษณ์ที่ยังเหลือยืนเคียงกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน ทว่าเคลื่อนไหวมิได้ชักช้า ระหว่างเอ่ยถามก็มือประสานทำมุทรา แสงแห่งพุทธธรรมรอบกายก็สว่างวาบแล้วก็ดับลง
“มหาธารณีมนตรานิพพาน!”
ในวินาทีนั้นเอง ร่างธรรมลักษณ์ทั้งสามที่เพิ่งถูกฟันสิ้นไปก็กลับเดินออกมาจากแสงแห่งพุทธธรรมอย่างสมบูรณ์ไม่บุบสลาย เพียงพริบตาเดียวก็ครบธรรมลักษณ์ทั้งห้าอีกครั้ง!
“เพราะเหตุใดต้องปฏิเสธเล่า?”
ธรรมลักษณ์ทั้งห้าเอ่ยพร้อมกัน เสียงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“พวกเรามิได้กล่าวลวง ทุกคำล้วนสัตย์จริง ต่อท่านย่อมมีผลประโยชน์มหาศาล ต่อราชสำนักเต๋าก็มิใช่โทษร้าย หรือว่าท่านมิคิดจะแสวงหาโอสถทองคำแล้วรึ?”
ความรู้สึกของธรรมลักษณ์ทั้งห้าจริงแท้มิได้เสแสร้ง
ถึงที่สุดแล้ว ดั้งเดิมเจินเหรินปราบมารหาได้เข้าใจลวี่หยางไม่ อีกทั้งยังเป็นผู้ฝึกกระบี่ จิตใจตรงไปตรงมา ถึงกับโง่งมเห็นลวี่หยางเป็นสหายร่วมมรรคผลอันสอดคล้อง
แต่ว่าพวกมันมิใช่เช่นนั้น
เจ้ามั
