อดภัยตลอดเวลา พฤติกรรมของพวกปีศาจเหล่านี้ดูผิดปกติเกินไป”
“ขอรับพี่ใหญ่!” ฉินเหยียนหันกลับออกไป
ซูอวี่ทอดสายตามองฝั่งตรงข้ามด้วยดวงตาคู่งามพร้อมกล่าวว่า “ข้าไม่คิดว่าพวกมันจะโจมตี ผู้บัญชาการหลินคิดเหมือนกันหรือไม่? อสูรเกราะปักหลักอยู่อีกฝั่งเกือบสองแสนตัว พวกมันมีร่างกายใหญ่โตและคงต้องการอาหารไม่น้อย มณฑลชางหนานไม่ใช่พื้นที่เก็บเสบียงของเผ่าปีศาจ ดังนั้นเสบียงต่างๆ ของมันจึงด้อยกว่าพวกเรามาก อีกทั้งไม่ได้มีผู้คนมากมายให้พวกมันจับกิน”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “ป้าอวี่กล่าวมีเหตุผล อย่างไรก็ตามเราเพิ่งเริ่มต้นสร้างกำแพงเหล็ก เฉียนเฟิงเป็นผู้มีไหวพริบ เขาคงไม่ยอมอยู่เฉยเป็นแน่”
“อืม…” ซูอวี่มองไปยังฉินอินและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เหตุใดเสี่ยวอินจึงอยู่ที่นี่ด้วย?”
ฉินอินหน้าแดงก่ำ “ข้าอยู่กับพี่อาอวี่ในค่าย จึงออกมาด้วยกันเจ้าค่ะ”
“เป็นเช่นนี้เอง…”
ซูอวี่สังเกตอากัปกิริยาได้จึงเดินเข้าไปหาฉินอินและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ความจริงป้าอวี่มองออกว่าเสี่ยวอินชอบอาอวี่ และอาอวี่ก็ชอบเสี่ยวอิน เช่นนั้น…เหตุใดจึงไม่ให้ท่านตาจัดพิธีสมรสให้? หากเสี่ยวอินแต่งงานกับอาอวี่ คงเป็นคู่ที่น่าอิจฉาที่สุด”
ฉินอินประหลาดใจพร้อมใบหน้าแดงก่ำ “ขะ…ข้า…”
“พูดไม่ออกหรือ?” ซูอวี่หัวเราะคิกคัก “เช่นนั้นให้ป้าอวี่ช่วยไหม?”
“ไม่เจ้าค่ะ…”
ฉินอินขมวดคิ้ว “ข้ารับรู้ถึงน้ำใจของท่านป้า แต่มันยังไม่ถึงเวลา ตอนนี้จักรวรรดิสำคัญก
