ีดเซียว เขานั่งอยู่ในโคลนพร้อมรอยยิ้ม “ศึกครานี้…ช่างน่าปีติยิ่ง…”
ใบหน้าถังหลานซีดเซียว “เร็วเข้า รีบไปช่วยแม่ทัพเซี่ยงอวี้ขึ้นจากก้นแม่น้ำ”
“ขอรับ!”
ทหารตระกูลถังรีบว่ายลงไปยังก้นแม่น้ำพร้อมคว้าเสื้อเซี่ยงอวี้เพื่อดึงเขาออกจากโคลน โชคดีที่เซี่ยงอวี้มีพละกำลังของขอบเขตปราชญ์ เขาจึงสามารถกลั้นหายใจได้นานกว่าคนทั่วไป
…
ฉินเหยียนพยุงร่างของหลินมู่อวี่ขึ้นจากน้ำ ขณะที่ฉินอินยืนด้านข้างด้วยสีหน้าหวาดหวั่น นางกุมฝ่ามือที่บาดเจ็บของหลินมู่อวี่และเขย่าแผ่วเบา “พี่อาอวี่เป็นอะไรไหม? ลืมตาแล้วมองมาที่ข้าสิ…พี่อาอวี่…”
ด้วยแรงเขย่าของนาง หลินมู่อวี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมความเจ็บปวดทั่วร่างกาย เขายิ้มเล็กน้อยและตอบว่า “เสี่ยวอิน ข้าสบายดี อย่าได้กังวล…”
“อืม” ฉินอินพยักหน้ารับ
หลินมู่อวี่เงยหน้ามองคนที่โอบเขาและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “อาเหยียน เจ้ากำลังกอดข้าอยู่…ปล่อยข้าเถิด…เราเป็นผู้ชายทั้งคู่ ไม่ควรจะ…”
ฉินเหยียนที่กำลังกังวลพร้อมดวงตาแดงก่ำ “พี่ใหญ่อย่าเพิ่งล้อเล่นกับข้าเช่นนี้!”
เมื่อเห็นหลินมู่อวี่ยังคงสามารถล้อเล่นเช่นนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เป็นอะไรมากจริงๆ ฉินอินหัวเราะคิกคักอยู่ด้านข้าง เผยใบหน้างดงามดูน่าเสน่หาจนทำให้เหล่าข้าราชบริพารต่างตกตะลึง
………………………………….
