เทียนไม่ทำสิ่งใดเลยตลอดทั้งวัน แต่หลังจากพ่ายแพ้จากสงคราม พวกมันต้องการเดินทางออกจากมณฑลชางหนานเพื่อล่าสัตว์ในป่าฉีหลิง กล่าวกันว่าทั้งสองตามหาสาวงามจากหมู่บ้านและเมืองที่อยู่ใกล้เคียง เรื่องนี้ข้าจะเป็นผู้จัดการเองขอรับ!”
“ไม่ ข้าจะไปกับเจ้า รีบออกเดินทางเถิด”
“ขอรับ!”
…
ทางใต้ของกองทหารที่เจ็ดเป็นป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ มีหมู่บ้านและเมืองมากมายกระจายอยู่ในป่าลึกภายใต้เขตอำนาจของมณฑลชางหนาน บางพื้นที่เจริญรุ่งเรืองมากซึ่งมีพลเมืองนับหมื่นคน ขณะนี้เหล่าทหารม้าเมืองชีไห่ล้อมรอบชายทั้งสองที่สวมชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการ…พวกเขาคือสองพี่น้องถังลู่และถังเทียน
แขนของถังลู่มีผ้าพันแผลพร้อมเลือดไหลซิบ เขาคว้าบังเหียนพลางมองดูบาดแผลของตน ก่อนจะขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ไอ้พวกปีศาจเกือบจะตัดแขนข้าขาด ฮึ่ม! พวกมันทั้งสองพันตัวสมควรถูกเผาทั้งเป็น!”
ถังเทียนกล่าว “พี่สอง พวกเราสูญเสียทหารไปเกือบหนึ่งหมื่นนาย ไม่รู้ว่าองค์จักรพรรดินีจะทรงสำเร็จโทษพวกเราหรือไม่…”
ถังลู่ยิ้มตอบ “อย่าได้เป็นกังวล ทหารเมืองชีไห่ของเราแข็งแกร่งและมีจำนวนมาก อีกทั้งยังประสบความสำเร็จในเรื่องการค้า พระองค์ยังต้องพึ่งพาเมืองชีไห่ และตราบใดที่ท่านปู่ยังมีชีวิต พระองค์คงไม่ลงมือ อย่าลืมว่าแม่ทัพเซี่ยงอวี้ผู้บัญชาการของกองทหารที่สามก็เป็นคนของเราเช่นกัน”
“จริงด้วย”
ถังเทียนยิ้มเล็กน้อยและมองไปยังรถม้าด้านหลัง “ครานี้ข้าซื้อสาวงาม
