พยุงเขากลับค่าย ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยเขาได้ขณะนี้ นอกจากต้องพึ่งพาการฟื้นตัวของร่างกายตนเอง
หมินจ้านและฉือยิงหันมองหน้ากันขณะที่รับรู้ความเกรงกลัวของอีกฝ่ายผ่านสายตา การโจมตีของหลินมู่อวี่ทำให้ทุกคนตกตะลึง ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าพลังของมนุษย์จะสามารถแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้…
หมินจ้านเงยหน้าขึ้นและพบว่าทหารของหวังซีถูกสังหารทั้งหมด การต่อสู้กับเผ่าปีศาจนั้น…แท้จริงแล้วอสูรเกราะเพียงตัวเดียวสามารถสังหารทหารกว่าสิบคนในพริบตา พวกมันมีพละกำลังมากเกินกว่ามนุษย์จะสามารถต่อกรได้ กระนั้นสายตาหมินจ้านเผยความแน่วแน่ขณะที่กล่าว “ต้องปกป้องเมืองให้ได้! และจักรวรรดิจะคงอยู่นิจนิรันดร์…”
เพียงประโยคสั้นๆ แต่กลับสร้างขวัญกำลังใจให้กับทุกคนมาก
…
ขณะเดียวกัน ณ เมืองหน้าด่านอสูรห่างออกไปหลายพันไมล์ ดวงดาวสุกสกาวเต็มท้องฟ้าพร้อมสายลมฤดูร้อนพัดผ่านแผ่วเบา หญิงสาวรูปร่างสง่างามนั่งสงบนิ่งเหนือกำแพงเมือง ผ้าคลุมด้านหลังปลิวไสวตามสายลม นางทอดสายตาออกไปทางทิศตะวันออกขณะที่หัวใจทุกข์ทรมาน
“องค์หญิงทรงกังวลสิ่งใดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” ถังเจิ้นที่อารักขาอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“ข้า…”
ถังเสี่ยวซีส่ายหัว “ถังเจิ้น จู่ๆ ข้ารู้สึกไม่สบายใจ…ราวกับว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้น ขะ…ข้ากังวลว่าหลินมู่อวี่จะ…”
ถังเจิ้นยิ้ม “ฝ่าบาทอย่าทรงเป็นกังวล เมืองหลวงเพิ่งได้รับข่าวดีจากกองทหารหยางเว่ยเมื่อสองวันก่อน พวกเขาสามารถปราบปรามกอง
