วโหยเช่นนี้ คิดว่าพวกเราหิวไม่เป็นหรืออย่างไร!?”
ทหารกลุ่มหนึ่งโห่ร้องตาม
ขณะเดียวกันหมินจ้านเข้ามาพร้อมทหารม้าและมกล่าวเสียงดัง “พวกเจ้ากำลังพูดถึงสิ่งใดกัน? กองทัพเทียนฉงได้กินมากกว่าอย่างนั้นเหรอ? นี่พวกเจ้าตาบอดกระทั่งไม่เห็นเลยหรือว่าพวกเราได้ทานอาหารเท่ากันในทุกวัน!!”
“โกหก!”
นายกองของทหารเมืองชีไห่ชี้นิ้วและพูดว่า “ไม่เห็นหรือว่ากองทัพของเจ้ายังคงมีม้าศึกอย่างน้อยสามสิบตัว เหตุใดจึงไม่ฆ่ามากินล่ะ!?”
“เจ้า!”
หมินจ้านพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “หวังซี เหตุใดจึงไม่ห้ามปรามคนของเจ้า!?”
หวังซีเป็นผู้บัญชาการกองทัพเมืองชีไห่จึงเข้าใจปัญหานี้ดี เขาขมวดคิ้วและกล่าว “ท่านแม่ทัพหลวง พวกเราต่างเป็นทหารในสนามรบ เช่นนั้นจะมีแรงต่อสู้ได้อย่างไรหากได้รับอาหารไม่เพียงพอ?”
“แล้วเจ้าคิดว่าพวกเราได้กินเพียงพอรึ!?” หมินจ้านตอบกลับด้วยความโกรธ
………………………………….
