ไกล โชคดีที่สัตว์ประหลาดเหล่านั้นไม่ได้โจมตีพวกฉินเหยียน
“พี่ใหญ่ เจอตัวมันหรือไม่?” ฉินเหยียนรีบก้าวไปด้านหน้าและเอ่ยถาม
“อืม”
หลินมู่อวี่จับขาสัตว์ร้ายขึ้นมาและกล่าวว่า “มันเป็นสัตว์ประหลาดที่โจมตีขบวนเกวียน ข้าทำได้เพียงตัดขาข้างหนึ่ง ก่อนที่มันจะบินหนีไป”
“สัตว์ประหลาด…” ฉินเหยียนตกตะลึง
“ยังไม่ต้องพูดสิ่งใด รีบกลับไปยังเมืองตงฉวงและเข้าพบเซินเว่ยโหวกับข้า”
“ขอรับ”
…
ณ ศาลากลางเมืองตงฉวง
ขาหุ้มเกราะหนาถูกวางบนโต๊ะขณะที่กลุ่มนายพลยืนล้อมรอบ หวังซียกมุมปากขึ้นและกล่าวว่า “ท่านหลินมู่อวี่จะบอกว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ดักฆ่าคนของเราพร้อมเผาเสบียง จึงต้องการให้ท่านเซินเว่ยโหวถอนทัพและล้มเหลวในการปฏิบัติหน้าที่ในเมืองตงฉวงอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” หลินมู่อวี่มองไปยังหมินยวี่หลินและกล่าวว่า “ท่านเซินเว่ยโหว ข้าได้ปะทะกับสัตว์ประหลาดและพบว่ามันทรงพลังมาก ซึ่งเกินกว่าทหารแห่งจักรวรรดิธรรมดาจะสามารถต่อกรได้ ดังนั้นอาจทำให้กองกำลังส่งเสบียงทั้งสองพันนายถูกสังหารโดยที่ศัตรูไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย”
หมินยวี่หลินกล่าว “ผู้ดูแลหลิน สัตว์ประหลาดแข็งแกร่งกว่าท่านมากเพียงใด?”
“ข้าสามารถสังหารมันได้”
“ในเมื่อผู้ดูแลหลินสามารถฆ่ามันได้ เหตุใดจึงต้องหวาดกลัว?”
“พวกมันมีจำนวนมาก” หลินมู่อวี่กล่าวด้วยเสียงราบเรียบ “บางทีอาจมีถึงพันตัว และดูเหมือนพวกมันจะเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว”
“ไม่ต
