งองครักษ์คนหนึ่งก็รุดเข้าหาอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าซีดเผือด “ท่าไม่ดีแล้วขอรับ…ประตูเมืองฝั่งตะวันออกแตกแล้ว!”
“เกิดอะไรขึ้น?” จางเหว่ยถามอย่างฉุนเฉียว “ประตูเมืองฝั่งตะวันออกแข็งแกร่งมาก จะแตกพ่ายได้อย่างไร?”
ทหารองครักษ์หน้าซีด “เทพ…มีเทพจุติ เขาพังประตูเมืองได้ด้วยฝ่ามือเดียว”
“เทพหรือ?” จางเหวว่ยเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี
ชวีฉูเองก็ใจเสีย “ฉินเหลย คุ้มกันองค์หญิงไปตามถนนหรือครอกซอย เตรียมตัวหนีไปทางประตูเมืองตะวันออก ตราบใดที่องค์หญิงยังอยู่ อาณาจักรนี้ยังมีหวัง”
ฉินเหลยคำนับ “ขอรับ ใต้เท้าชวีฉู!”
ชวีฉูหันมองโดยรอบก่อนเอ่ยขึ้น “ผู้บัญชาการฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนจงนำกองทัพค่ายเขาเหินออกไปปะทะกับหลงเซียนหลิน ล่อให้มันออกห่างจากฝั่งเหนือ องค์หญิงจะได้มีโอกาสฝ่าออกไปอีกทางได้”
“ขอรับ!”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนโค้งคำนับด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว “หากต้องตายก็ต้องลากพวกมันไปด้วยให้ได้!”
ชวีฉูมองฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนด้วยความขมขื่นก่อนจะกล่าวบางอย่าง “เจ้า…เจ้าคือความภาคภูมิใจแห่งจักรวรรดิ…”
…………………………………..
