จึงกลายเป็นทักษะที่ไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ที่นี่
“เสี่ยวซี เจ้าอยู่ที่ไหน?”
คิ้วคมของหลินมู่อวี่ขมวดแน่น เสื้อคลุมเปื้อนเลือดปปลิวไสวตามสายลมขณะที่เดินในสุสานมังกรอย่างโดดเดี่ยว…เปรียบเสมือนผู้มาเยือนจากแดนไกลที่เหม่อมองความสง่างามของเผ่ามังกร
…
ขณะเดียวกันทางเหนือของสุสานมังกร ฉินอิน ชวีฉู่ และทหารที่นำโดยเฟิงจี้สิงกำลังก้าวไปด้านหน้าอย่างเชื่องช้า
“สุสานมังกรอยู่ห่างออกไปอีกสองร้อยไมล์”
ชวีฉู่ขมวดคิ้วและเอ่ยถาม “องค์หญิงทรงประสงค์จะเข้าไปในสุสานจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ท่ามกลางสายลมยามเย็น ผมยาวของฉินอินยุ่งเล็กน้อย แก้มของนางเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเหนื่อยล้า ฉินอินเข้าป่าล่ามังกรมาหลายวันแล้ว และได้พักผ่อนเพียงสี่ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น แม้ว่าเฟิงจี้สิง ชวีฉู่ และคนอื่นๆ จะแนะนำให้ตั้งค่ายพักแรมและพักผ่อนในเวลากลางคืน ทว่าฉินอินยังคงยืนยันที่จะค้นหาต่อไป โชคดีที่มีชวีฉู่ผู้มีพลังแข็งแกร่งขอบเขตปราชญ์และการโห่ร้องข่มศัตรูที่น่ากลัวของเฟิงจี้สิง ทำให้กองทหารรอดปลอดภัยมาตลอดทาง
“อาวุโสฉู่…ท่านต้องตามหาเสี่ยวซีให้ได้…”
ฉินอินกัดริมฝีปากและพึมพำ “ส…เสี่ยวซีจะต้องไม่จากข้าไปเช่นนี้ ข้าไม่สามารถทิ้งนางไว้เบื้องหลัง แม้ว่าข้าจะต้องตายในป่าล่ามังกร ข้าก็ไม่เสียใจ!”
“องค์หญิง…”
ชวีฉู่ลังเลที่จะพูด
“อาวุโสฉู่ หากมีสิ่งใดในใจก็พูดมาเถิด” ฉินอินเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ชวีฉู่ประสานหมัดและกล่าวว่า “อาวุโสผู้น
