่าแม้ท่านเสินโหวจะเจอสัตว์วิญญาณอายุหมื่นปี ก็จะสามารถหนีออกไปได้อย่างปลอดภัย ขณะนี้การค้นพาเสี่ยวซีโดยเร็วเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด”
“หากเป็นเช่นนั้นผู้อาวุโสก็ยินดี”
เจิ้งอี้ฝานลังเล “ทว่า…”
“ทว่าอะไร?” ถังปินเอ่ยถาม
เจิ้งอี้ฝานยิ้มและกล่าวว่า “ทว่าอาวุโสเคยอยู่บริเวณนี้เมื่อราวสิบปีก่อน มีสองเส้นทางที่สามารถเดินทางได้ง่ายที่สุดในการไปสุสานมังกร ทางที่หนึ่งคือหุบเขาสั่วจือ อีกเส้นทางคือเทือกเขาฉิงเฟิง หากองค์ชายเดินทางผ่านเทือกเขาฉิงเฟิง ที่นั่นมีเพียงฝูงหมาป่าวาโย ขณะที่หุบเขาสั่วจือ ผู้อาวุโสเคยเห็นหมีเหล็กทมิฬอายุหนึ่งหมื่นปีอาศัยอยู่ ซึ่งมันเป็นสัตว์ดุร้าย องค์ชายสามารถหลีกเลี่ยงเส้นทางนั้นได้!”
“ขอบคุณท่านเสินโหวสำหรับคำแนะนำ เช่นนั้น…” ถังปินกำบังเหียนและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ทหารแห่งเมืองชีไห่จะเคลื่อนทัพออกไปทันที ทหารค่ายเสินเวยของท่านเสินโหวโปรดตั้งค่ายพักผ่อนเถิด”
“ระวังตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย!”
“ขอบคุณ ท่านก็เช่นกัน!”
ถังปินควบม้ากลับไปรวมกับกองทหารเมืองชีไห่และตะโกนเสียงดัง “เดินหน้าเต็มกำลัง!”
จากนั้นเสียงเท้าม้ากว่าหนึ่งพันตัวของทหารเมืองชีไห่ก็วิ่งเข้าป่าลึกในพริบตา
เจิ้งอี้ฝานหรี่ตาและเผยยิ้ม “โชคดีองค์ชาย…”
สี่กงหนานยิ้มเล็กน้อย “ท่านเสินโหวชี้แนะเส้นทางให้องค์ชายตระกูลถัง ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำตามหรือไม่ ทว่า…เสินโหวสร้างเรื่องหมีเหล็กทมิฬอายุกว่าหมื่นปีเพื่อหลอกถังปินหร
