างเห็นได้ชัดและกล่าวว่า “เจ้า…หากเจ้าสังหารข้าที่นี่ จะต้องมีคนสืบหาความจริงและทำให้เสด็จพ่อยกทัพมาทำลายเมืองชีไห่เพื่อแก้แค้นให้ข้าอย่างแน่นอน!”
“ฮ่าๆๆ น่าขันยิ่งนัก…”
เฒ่าจิงมองหลินมู่อวี่ด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะตะโกนใส่หลินมู่อวี่ “คิดว่าตนเองเป็นใคร? คิดว่าจะทำให้องค์จักรพรรดิแค้นเคืองแล้วยกทัพมาถล่มเมืองชีไห่อย่างนั้นเหรอ หึ! ฝันไปเถิด!”
ทว่าภายในใจจิงเหลาเย็นสะท้าน เขารู้ดีว่าหากสังหารหลินมู่อวี่ เรื่องนี้จะต้องถูกเปิดเผยแน่ และหลานกงคงไม่สามารถรับผิดชอบความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงนี้ได้
เฒ่าจิงส่งฝ่ามือกระแทกเกราะปราณยุทธ์ของหลินมู่อวี่ครั้งแล้วครั้งเล่ากระทั่งเลือดไหลออกจากมุมปาก
ทว่าหลินมู่อวี่ก็หลบหนีออกห่างไปเกือบสิบไมล์ในพริบตาซึ่งค่อนข้างไกลจากค่ายทหารเมืองชีไห่ แม้แต่ภูเขาหยิงเฉ่าก็กลายเป็นภูเขาลูกเล็กภายใต้แสงจันทร์ในสายาเขา ทันใดนั้นหลินมู่อวี่ก็หันกลับมาพร้อมอารมณ์ที่คุกรุ่น ปราณยุทธ์เพิ่มขึ้นจนถึงจุดสูงสุด เขายกฝ่ามือขึ้นมาแผ่วเบาเรียกวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าสีทองพร้อมกระดองเต่าทมิฬ ปราการเกล็ดมังกร และกำแพงน้ำเต้าออกมารับการโจมตีของเฒ่าจิง
‘ตูม!’
ฝ่ามือของจิงเหลากระแทกลงกำแพงน้ำเต้าอย่างรุนแรงจนเกิดแสงระเบิดขึ้น ทว่าแรงสะท้อนของกำแพงก็ทำให้แขนของจิงเหลาชาอย่างช่วยไม่ได้ หัวใจของชายชราเย็นยะเยือก เจ้าเด็กนี่…แกล้งเป็นหมูกินดีเสืออยู่เสมอเลยรึ?
“แสดงพลังที่แท้จริงออกมาซะ มิ
