และโยนส่วนที่เหลือให้แอปเปิลน้อยกิน เจ้ามังกรจอมตะกละกินเนื้อกระต่ายจนหมดทว่ายังคงแสดงอาการหิวอยู่ เพราะปกติมันต้องกินกระต่ายเจ็ดถึงแปดตัวต่อวัน
หลินมู่อวี่ไม่ละสายตาจากถนนพร้อมกับปล่อยทักษะชีพจรวิญญาณไปโดยรอบ ทุกการเคลื่อนไหวที่อยู่ในระยะไม่มีทางรอดพ้นการตรวจจับของหลินมู่อวี่ ทวนหลีฮวาปักอยู่บนพื้นพลางกระชับกระบี่วิญญาณมังกรที่เอวไปด้วย ขณะที่หลินมู่อวี่กำลังง่วงทันใดนั้นเขาก็ต้องรีบตื่นตัวทันทีที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอันแข็งแกร่ง มันปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็วทางทิศใต้ของป่า
“เสี่ยวซี…”
หลินมู่อวี่เบิกตาเพ่งมองไปยังทิศทางดังกล่าวด้วยความหวัง…ทว่ามันกลับไม่ใช่อย่างที่คิด พยัคฆ์กระหายเลือดอายุสามพันปีที่เคยเป็นภัยคุกคามในอดีต บัดนี้มันไม่สามารถทำอะไรหลินมู่อวี่ได้อีกต่อไป
เป็นเพราะทักษะชีพจรวิญญาณทำให้รัศมีพลังของหลินมู่อวี่แผ่ไปทั่ว พยัคฆ์กระหายเลือดจ้องหลินมู่อวี่ราวกับอาหารอันโอชะ อุ้งเท้าหนาย่ำบนหิมะพุ่งตรงมาหาเขา
แววตาคมกริบของพยัคฆ์มองเหยื่อ เตรียมพร้อมละเลงอาหารเบื้องหน้าอย่างเต็มที่
หลินมู่อวี่ถอนหายใจอย่างผิดหวัง เขาคิดว่าเจ้าของลมหายใจนั้นเป็นของถังเสี่ยวซี หลินมู่อวี่ลูบหัวแอปเปิลน้อย “อาหารมื้อใหญ่มาแล้ว รอกินได้เลย”
แอปเปิลน้อยเอาหัวถูแขนหลินมู่อวี่ไปมาพลางส่งเสียงร้องราวกับจะบอกว่า “รีบไปเสียทีสิ”
ทว่าหลินมู่อวี่ไม่อยากขยับตัวจึงรอให้พยัคฆ์กระหายเลือดเป็นฝ่ายบุกก่อน
อย่างท
