ับไวน์ชั้นดีไว้รอแล้ว!”
“ขอบพระคุณขอรับ!”
หลินมู่อวี่ยังคงความเคารพกฎเหล็กของโลกนี้ที่ตนได้เรียนรู้เสมอ จงซ่อนเร้นพลังเพื่อไม่ให้เป็นภัยต่อตัวเอง เพราะต่อให้มีพลังมาแค่ไหนก็มิอาจรับรองได้ว่าจะชนะ ดังเช่นราชาปีศาจเจ็ดประทีปผู้อวดอ้างตนเป็นที่หนึ่งของโลก ทว่าท้ายที่สุดกลับพ่ายแพ้เพราะความหยิ่งผยองของตน
ขณะกำลังคิดอยู่ภายในใจ ราชาปีศาจเจ็ดประทีปก็ตื่นขึ้นใจทะเลจิต “ไอ้เด็กเหลือขอ เจ้ากำลังกล่าวหาราชาอย่างข้าอยู่รึ? ไอ้คนอ่อนแอบังอาจนินทาข้าลับหลัง ไอ้เด็กอกตัญญู!”
หลินมู่อวี่ไม่ตอบโต้อันใดนอกจากตั้งสมาธิกดปีศาจให้กลับเข้าไปยังส่วนลึกของทะเลจิต เพื่อไม่ต้องทนฟังเสียงน่ารำคาญ
…
แม้เมืองหยาดสายัณห์จะถูกขนานนามว่าเป็นหนึ่งในเจ็ดเมืองที่โด่งดังที่สุด…ทว่ากลับไม่มีตำหนักสักหลัง มีเพียงจวนหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมือง หลินมู่อวี่และฉินอินเข้าไปด้านในจวนที่มีทหารองครักษ์แน่นหนาอยู่ ไม่ไกลนักมีชายชราคนหนึ่งสวมผ้าคลุมลายงูเหลือมสีทองอ่อนถือไม้เท้าเดินออกมา “เสี่ยวอินหลานรัก ในที่สุดก็อยากเจอตาแล้วหรือ?”
ฉินอินรวบกระโปรงแล้ววิ่งเข้าสู่อ้อมกอดของซูมู่หยุนทันที “ท่านตา!”
ซูมู่หยุนยิ้มแก้มปริก่อนสวมกอดฉินอินพลางกล่าว “เสี่ยวอินของตาโตถึงเพียงนี้เชียวหรือ? โอ้…เบาหน่อย เดี๋ยวตาก็หอบหืดกำเริบกันพอดี”
ฉินอินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะผละออกจากซูมู่หยุน “ท่านตาไม่ไปเยี่ยมข้าที่เมืองหลวงนามากแล้ว ท่านตาไม
