ได้เจอกับทหารม้สอย่างค่ายเขาเหินมันก็แทบไม่มีประโยชน์อันใด
ต้องลองเปลี่ยนมัน…
“ซ่า…”
หลินมู่อวี่โยนธนูดอกแรกเข้าไปในติ่งหลอม เพลิงร้อนโหมกระหน่ำจนด้ามไม้กลายเป็นธุลีในพริบตา หัวลูกศรเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงและละลายอย่างรวดเร็ว หลินมู่อวี่รีบใช้ปราณยุทธ์เข้าควบคุมแก่นเพชรสีขาวให้ไปผสานรวมกับหัวลูกศร ฌานสัมผัสค่อยๆ แทรกซึมไปตามขอบคมของมัน ไม่นานหัวลูกศรสีเงินก็ปรากฏขึ้น
“ของเด็กเล่นนี่เจาะทะลวงเกราะปราณได้จริงหรือ?”
หลินมู่อวี่จับหัวลูกศรที่ยังร้อนมาดูด้วยความสงสัย ไม่จำเป็นต้องคิดให้เหนื่อย หลินมู่อวี่ใช้มือซ้ายรวบรวมปราณยุทธ์และสร้างเป็นเกราะปราณขึ้น ก่อนจะใช้มือขวาจับลูกศรแล้วแทงมือซ้ายของตน! ทันใดนั้นปลายเหล็กคมก็สามารถเจาะทะลวงเกราะปราณและสร้างบาดแผลและความเจ็บปวดให้เขาได้! ชัดเจนแล้วว่ามันได้ผลอย่างที่ร่ำลือ
“พระเจ้า…”
หลินมู่อวี่ตกตะลึงอย่างมาก ตั้งแต่บรรลุสู่ของเขตนภาขั้นสอง เขาไม่เคยคิดเลยว่าอาวุธธรรมดาจะสามารถสร้างบาดแผลให้ตนได้ ความคิดเช่นนั้นช่างน่าขันสิ้นดี ทุกสิ่งในโลกนี้ล้วนสัมพันธ์กัน แร่เพชรสีขาวนี้คือเกราะปราณที่สร้างโดยธรรมชาติ เช่นเดียวกับน้ำที่ดับไฟได้ ลูกศรที่หลอมจากเพชรสีขาวนี้ก็สามารถทำลายเกราะปราณได้เช่นกัน!
หลินมู่อวี่รวมปราณยุทธ์ห้ามเลือด เขาวางหัวลูกศรที่หลอมแล้วไว้ด้านข้าง ก่อนจะเริ่มหลอมลูกศรด้วยเพชรสีขาวทีละอัน มีลูกศรกว่าร้อยดอกซึ่งใช้เพชรสีขาวเพียงห้าสิบ
